Marek's Blog - Prosto z serca

"Gdybym nie był bity, to bym nie wyrósł na ludzi"

2021-06-12T11:48:00+02:00

O napisaniu tego posta myślałem od kilku(nastu) miesięcy. Ogrom przeżyć i ładunek emocjonalny, który towarzyszy mi wystukując kolejne litery na klawiaturze powoduje, że całe moje ciało drży.

Nie zliczę ile razy słyszałem to zdanie. Przewija się zarówno w rozmowach na żywo jak i w dyskusjach w mediach społecznościowych. Jest to koronny argument za "klapsami", a więc nie owijając w bawełnę - przyzwalający na przemoc w domu. Ale czy to naprawdę prawda? Skąd się bierze takie myślenie?

Syndrom sztokholmski

Zaznaczam, że nie jestem psychologiem czy psychoterapeutą. Są to jedynie moje przemyślenia. Dla mnie takie myślenie z daleka pachnie syndromem sztokholmskim.

Pierwsze badania prowadzono w latach siedemdziesiątych. Definicję i opis zjawiska na potrzeby FBI i Scotland Yardu opracował psychiatra Frank Ochberg. Stał na stanowisku, że w sytuacji skrajnego stresu i zagrożenia życia ofiara czuje się bezradna jak dziecko, zaś wszelkie przejawy litości agresora traktuje jak dar, co powoduje uczucie wdzięczności, skutkujące sympatią do napastnika.

Bezbronne dziecko, narażone na ogromny stres jakim jest niemożność przeciwstawienia się sile mięśni dorosłej osoby nie jest w stanie poradzić sobie z tym doświadczeniem. Psychika w takich wypadkach ma do wyboru dwie rzeczy: wypchnąć to wspomnienie do podświadomości, albo zacząć je racjonalizować.

Mózg jest tak skonstruowany tak, że zawsze wybiera najłatwiejszą drogą. Zatem co jest łatwiejsze? Stanąć w prawdzie i powiedzieć, "tak, jestem ofiarą przemocy domowej i przeżyłem/am traumę", a następnie próbować poradzić sobie ze wszystkimi następstwami (przeżycie uczuć, których jako dziecko nie mogłeś/aś poprawnie przeżyć; życie z traumą; itd.), czy "dobrze, że byłam/em bity - to mnie nauczyło życia". Oczywiście, że druga droga jest łatwiejsza. W tym wypadku temat zostaje "zamknięty", a zarówno oprawca jak i ofiara mogą żyć dalej "szczęśliwi". Natomiast w życiu jest tak, że nie wszystkie najprostsze rozwiązania są dobre na dalszą metę.

Rzeczywistość

To jak przekłamane jest zdanie z tytułu udawadnia wiele badań, które wskazują, że u dzieci, które doświadczyły przemocy w domu, częściej zauważa się:

Jąkanie
Zaburzenia psychosomatyczne (zaburzenia, w których istotną rolę odgrywają czynniki psychiczne – często niejasne skargi na ból)
Niepokój
Kompulsywne zachowanie
Zaburzenia snu
Nadmierny płacz
Problemy w szkole
Depresja
Zachowanie autodestrukcyjne
Uciekanie (zarówno z domu jak i od problemów w dorosłym życiu)
Gniew i wrogość
Niska samo ocena
Trudności w zaufaniu innym; problemy w związku

Źródło

Czy to wygląda na listę udowadniającą, że "wyrosło się na ludzi" ?

A bliźniemu swemu jak sobie samemu

Racjonalizowanie przemocy domowej niesie bardzo poważną konsekwencje: jest niezwalczana i propagowana. Jezus powiedział A bliźniemu swemu jak sobie samemu, i jest nie inaczej w tym wypadku. Jeżeli ofiara wychodzi z założenia, że to co ją spotkało było dobre, to dlaczego nie miałaby tego dobra dawać też swoim dzieciom? Przecież swoim dzieciom chcemy dawać wszystko co dobre, prawda? A więc błędny krąg przemocy nie zostaje przerwany, ale trwa. Co więcej mówi się o tym jak o oczywistym dobrze, nie tylko przez rodziców, ale, o zgrozo, ludzi, którzy mają bardzo duży wpływ na moralność w naszym społeczeństwie - kapłanów.

2 lata temu przechodziłem bardzo poważnie bostonkę. Przez 2 tygodnie byłem przykuty do łóżka, bo moja mobilność była bardzo ograniczona przez bolące wrzody, które miałem wszędzie - pod stopami też. Uczestniczyłem wtedy prawie codziennie we Mszy Świętej online, z Tyńcu (zakon Benedyktynów). Jeden z ojców, który prowadził Eucharystię, grzmiał z ambony o "bezstresowym wychowaniu" i że winą tego jest to, że dzisiaj dzieci nie dostają klapsów w domu.

Zatem skoro zarówno osoby świecie jak i duchowni wyrażają aprobatę do używania przemocy wobec dzieci, to jak mamy przerwać wspomniany wcześniej krąg przekazywania tego dobra?

Życie w prawdzie

Przywołując ponownie słowa mistrza Jezusa, prawda uczyni was wolnymi (J 8, 32), jedyną słuszną drogą wydaje się opcja pierwsza. Jest to bardzo bolesna droga, i trudna, w której nieodłącznym elementem wydaje się modlitwa, towarzystwo psychoterapeuty i spowiednika.

Warto zauważyć, żeby nie traktować swojego spowiednika czy współmałżonka/ę jako "taniego" psychoterapeutę (o czym pisze ks. Marcin Kołodziej w książce Szczerze o spowiedzi). Można to porównać do sytuacji, gdy chcesz wykonać generalny remont piwnicy, to potrzebujesz profesjonalisty, który pomoże Ci przez to przejść.

Czy będzie kolorowo? Nie. Tak jak wspomniałem, jest to trudna i bolesna droga. Być może zaczniesz zauważać u siebie stany depresyjne (dlatego tym bardziej potrzebna ci pomoc). Natomiast pocieszeniem jest to, że dasz swojemu dziecko prawdziwe dobro, jakim jest brak startu z traumą i bagażem emocjonalnym, którego nie potrafi unieść.

Godność dziecka

Na koniec chciałbym przywołać Katechizm Kościoła Katolickiego, punkt 2378:

Dziecko nie jest czymś należnym, ale jest darem. "Największym darem małżeństwa" jest osoba ludzka. Dziecko nie może być uważane za przedmiot własności, za coś, do czego prowadziłoby uznanie rzekomego "prawa do dziecka". W tej dziedzinie jedynie dziecko posiada prawdziwe prawa: prawo, by "być owocem właściwego aktu miłości małżeńskiej rodziców i jako osoba od chwili swego poczęcia mająca również prawo do szacunku"

Jeżeli powyższe przemyślenia Cię nie przekonują, to warto zadać sobie trzy pytania:

Czy bicie drugiego człowieka jest wyrazem szacunku? (w myśl przytoczonego pt 2378)
Czy Józef i Maryja podnieśli rękę na Jezusa?
Czy chciałbyś mieć pracodawcę, który (licząc, że 6 letnie dziecko ma średnio 66cm, a dorosły człowiek 170cm, a więc jest on 2,57x wyższy [większy]) ma 4,4m (1,7*2,57) wysokości, i uderza cię kiedy go nie posłuchasz?

Pozostawiam Cię z tymi pytaniami.

Psalm 2

2020-11-11T21:58:00+01:00

Mrok, który tak dobrze znam,
znów chce spowić moje serce.
Kruki nadleciały i pukają w szyby.
Niestrudzone i nachalne.
Odwracają moją uwagę.
Domagają się bym na nich skupił uwagę.
Zamykam uszy by nie słyszeć,
zamykam oczy by nie patrzeć.
A Ty Panie okrywasz mnie swoim płaszczem.
Moje nozdrza wypełnia Twój zapach -
mirra, kadzidło, oliwa i zapach drewna.
Kładziesz dłoń na mojej głowie,
a ja oddaje Ci ból.
Zapada cisza.
Oplata mnie Twoje ciepło.
Ty Panie o mnie dbasz,
a łzy moje cisną się do oczu.
Jak to jest, że nie muszę zasłużyć na Twoją Miłość?
Jak to jest, że przychodzisz mimo drzwi zamkniętych?
Jak to jest, że przytulasz mnie mimo wszystko?
Jak to jest, że się mnie nie wstydzisz?
Nie muszę nic mówisz, bo Ty Panie wiesz.
Przyjmujesz mnie, takiego jaki jestem.
Jesteś moim obrońcom i wybawicielem.
Tylko w Tobie odnajduję ukojenie,
siłę, moc i motywację.
Kto zrozumie to i pojmie?
Kto odważy się ogarnąć to ludzkim rozumem?
Odnalazłeś mnie Panie, i nadałeś mi imię.
Ukochałeś mnie, i wypełniłeś nieskończoną pustkę w moim sercu.
Zabrałeś ciemność, a przyniosłeś światło.
Zabrałeś smutek, a wprowadziłeś radość.
Zabrałeś śmierć, a dałeś mi życie.

Psalm 1

2020-11-05T20:01:00+01:00

Panie mój i Królu,
Boże ukochany.
Ciebie chcę wychwalać,
w tym psie co liże me rany.
Tylko Ty rozumiesz ból mój i smutek,
co serce me wypełnia.
Pod Twym drzewem dajesz mi odpocząć,
i odłożyć swą lutnię.
Dałeś mi tego psa - niczym ducha pocieszyciela,
bo człowiek ode mnie stroni,
a dusza ma po raz kolejny -
obumiera.
O Panie, wychwalać Cię chcę,
mimo, że łzy spływają mi po policzkach,
a z ust najchętniej by wyszły przekleństwa,
ciemność i depresja.
Ty mnie nie zostawiasz,
lecz przytulasz i przygarniasz do swojej piersi.
Ogień Twej Miłości koi moje serce,
uspokaja zszargane nerwy.
Bądź Panie Błogosławion,
w tym psie co zasypia u moich stóp głaskany.
Jezu mój drogi,
za mnie ukrzyżowany.

Głębia przyzywa głębię hukiem wodospadów

2019-05-12T19:10:00+02:00

"Głębia przyzywa głębię hukiem wodospadów" (Ps 42,8)

Serce mi krwawi, gdy patrzę na Facebooka ostatnio. Gdy dzielimy się na obozy: jedni parodiują obraz Matki Boskiej Częstochowskiej, a inni go bronią. Dalej katolicy dzielą się między sobą i sądzą "a ty nie jesteś katolikiem", "prawdziwy katolik to tak i tak" itd. Serce mi krwawi, gdy oglądam filmy o poważnych problemach wśród duchownych. Gdy widzę reakcję ludzi. Ludzi, którzy najczęściej nie mają nic wspólnego z Kościołem, a pierwsi stają na miejscu sędziego i wydają wyroki. Wydają opinie. Oceniają czy głoszą złote rady i rozwiązania. Serce mi krwawi, gdy idę na urodziny do przyjaciela, a kolega, który był w duszpasterstwie podobnie jak inni głosi złote rady co trzeba zrobić, a na pytanie co on robi, mówi, że nic. Smutno mi Boże i serce mi krwawi, bo... czuję jak Tobie, Boże, jest smutno. Twój smutek Boże wypełnia mnie, bo za każdym razem, gdy widzę Cię przybitego na krzyżu, to czuję jak wbijam, jak wbijamy, gwoździe w Twoje rany. Każdy ksiądz dopuszczający się tych okropności. Każdy katolik ubierający się w togę i sądzący swoich współbraci. Każdy przeciętny Kowalski, który głosi swoje złote rady odnośnie celibatu czy Twojego umiłowanego Kościoła. Każdy ja - Marek - gorszący innych swoją impulsywnością czy brakiem reakcji na zło. Smutno mi Boże, to tak często zapominamy co jest ważne - Twoje Miłosierdzie. Siostrze Faustynie powiedziałeś, żebyśmy byli miłosierni, bo tylko wtedy wejdziemy do nieba przez bramy Twojego Miłosierdzia - bo jeżeli chcemy sądzić to inaczej będziemy musieli przejść przez bramy Twojego osądu. Drogi czytelniku czy czytelniczko - możesz myśleć, że jestem kolejną osobą, która próbuje zamieść problemy pod dywan. Ale nic bardziej mylnego. Dobrze, że takie filmy jak "Kler" czy "Tylko nie mów nikomu" powstają. Żałuję strasznie, że my - Kościół - nie potrafiliśmy dać przykładu wcześniej jak bić się w pierś i przyznać do błędu wcześniej. Bo to powinno się stać wcześniej. Nie miejmy złudzeń - my jesteśmy Kościołem i to my go tworzymy. My jesteśmy wspólnotą, którą umiłował Jezus. I może wydać się to Tobie skandaliczne, ale Jezus kocha każdego grzesznika - nawet pedofila. Różnica jest taka, że Bóg nie potępia nikogo - tylko czyny. Nie potępia mnie, ani Ciebie za świństwa, które wyprawiamy, bo wierzy, że się odmienimy. Tak samo wierzy, że Ci, którzy aktualnie kierują jego Kościołem - opamiętają się. Niczym nacinacze sykomory przychodzą w odpowiednim czasie, aby naciąć owoce, aby wypłynęła z nich wszelka gorycz i została sama słodycz. Tak przyszedł czas, aby naciąć nas. Każdego z nas. Abyśmy nie pokazywali palcem, ale zaczęli zmieniać i zbawiać świat od samych siebie. Znów - nie neguję tego, że zło trzeba nazwać złem i w świetle prawa świeckiego tych ludzi na ziemi trzeba od razu odsunąć i ukarać za to co zrobili. Ale nie dajmy wciągnąć się w tą spiralę nienawiści do drugiego człowieka. Tak jak berserkerzy w szale zabijania i amoku nie wiedzieli co robią. Tak nienawiść pęta i wypacza myślenie. Wiem co piszę, naprawdę. Sam to przechodziłem. Przez wiele lat kręciłem się w tej spirali nienawiści i siadania na tronie sędziego. Wskazywania palcem i mądrzenia się. Ale to buduje tylko własne ego. To nie jest miłosierdzie. To czego nam trzeba to modlitwa za nas - za Kościół. Powiedz... kiedy ostatnio modliłeś się za swojego wikariusza czy proboszcza? Ba! Kiedy ostatnio z nim rozmawiałeś/aś? Wtedy, kiedy coś potrzebowałeś? Może chrzest? Może spowiedź? Czemu traktujemy tych ludzi jak... automaty. Wkładamy 2zł i chcemy dostać coś coś w zamian. A kiedy patrzyłeś ostatnio na tego człowieka jak na człowieka, a nie automat czy urzędnika? Zaprosiłeś go kiedyś na kawę? Zobaczyłeś z jakimi problemami boryka się ten człowiek? Dałeś szansę poznać siebie i swoje problemy - żeby nie był taki oderwany od rzeczywistości? Jesteśmy z roku na rok co raz bardziej roszczeniowi. Wszystko nam się należy "tu i teraz" (jak to Luxtorpeda śpiewała). Najlepiej za darmo - przecież nam się należy. A co dajemy z siebie? Chcemy lepszego Kościoła - bardziej do ludzi, ale co my robimy w tym kierunku? Jeżeli nie my tego rozpoczniemy, to kto? Czy chcesz tego czy nie, ale jesteś *bardzo ważnym* elementem Kościoła drogi czytelniku czy czytelniczko. To od Ciebie zależy przyszłość. Może wydawać Ci się, że to przesada - pukasz się teraz w głowę, albo podśmiechujesz, ale taka jest prawda. Samo się nic jeszcze nic nie zrobiło. Jezus nas wybrał i postawił dziś w takim miejscu i czasie, abyśmy razem budowali ten Kościół. Tak, to księża sprawują obrzędy, tak to oni udzielają sakramentów, ale bez nas - Kościół by nie istniał. Bez naszego wychowania kolejnych pokoleń nie byłoby życia. Każdy nasz gest i słowa mogą budować i burzyć. Moje czy Twoje dziecko może być nauczycielem, sprzątaczką, astronautą albo księdzem. *Każda* z tych funkcji będzie ważna. Podkreślam - każda. I jeżeli Bóg wybierze akurat Twojego syna lub córkę do drogi konsekrowanej, to co? Odmówisz Bogu? Czy wolałbyś mieć pewność, że zrobiłeś wszystko, aby to Twoje dziecko nie stało tą osobą, która stała się "potworem"? Nie miejmy złudzeń - czym skorupka za młody przesiąknie, na starość trąca. Film "Kler" pięknie to pokazał. Te zaburzenia i problemy w dorosłości są zawsze wynikiem błędów wychowania. Więc jeżeli to nie my - dzisiaj - przerwiemy tą pętlę nienawiści i oskarżania się, to kto? Nienawiść zawsze prowadzi do wojny i podziałów. Nigdy nie buduje - dzieli. Chwyć Nowy Testament i otwórz Dzieje Apostolskie, czy którykolwiek list. Jesteśmy tylko ludźmi - ludzie już wtedy się kłócili między sobą. Jedni mówią "My jesteśmy od Piotra", drudzy "My od Pawła". Tacy już jesteśmy - zranieni, połamani, grzeszni. I tylko pod sztandarem Jezusa możemy być mocni. Tylko pod Jego ramionami - słysząc jak bije Jego pałające Miłością serce - możemy stawać się lepszymi ludźmi, którzy patrzą na siebie z Miłością i są zdolni naprawiać i budować, a nie dzielić i niszczyć.

"Głębia przyzywa głębię hukiem wodospadów". Niech ten huk przywoła głębię Miłości, a nie nienawiści.

Krajobraz Serca Twój

2017-11-07T10:10:00+01:00

Wyciągnij ją do mnie tak
abym mógł zobaczyć
jak idziesz przez ten świat
Pokaż no pokaż ją mi
weź już nie wstydź się
nie odgryzę jej Ci

Intrygują mnie strasznie
wszystkie - nawet te małe
duże z resztą też
Różne różniaste
Tłuste i kościaste
Z palcami lub bez
Dłoń to piękna rzecz

To co w życiu dokonujesz
na dłoni swej malujesz
Cały cała Ty
a także on ona i wy
chcąc tego czy nie
zamykasz w niej też mnie

Wszelki trud i wysiłek
potu galony
hektolitry łez
a nawet krew
Wyryły się w niej

Wszystko co w głowie Twojej gra
co w duszy stuka
a sercu puka
rozlewa się tam

Każda jest inna
każda odmienna
Tak jak ja i Ty
robotnicze maklerskie
położnicze pakerskie
księgowe lekarskie
wojskowe malarskie
Każde inaczej spracowane
Każde inaczej pilnowane

Dlatego chcę zobaczyć
teraz zaraz już
Dotnij moją twarz
Bym mógł poczuć Twoją dłoń
Krajobraz serca Twój.

Leszno, 21.07.2011

Ballada dla Nieznajomej

2017-11-05T22:55:00+01:00

Gdy codzienność przytłacza Cię znów
Szary dzień, chłodna noc
Pełna pustych snów

A Ty w koc otulona łkasz
Marzysz jak by tu zmienić
Po swojemu świat

Na życie pomysłów masz ze sto
Przebierasz i wybierasz
Przecież to nie to

Bez nadziei na lepsze twe dni
Siadasz w parku na ławce
Księżyc pięknie lśni

A ja też siedziałem przecież tam
Nuciłem coś pod nosem
Byliśmy sam na sam

Ze zdumieniem przyglądasz się mi
Spojrzałem wtem na Ciebie
Zaśpiewałem Ci...

Bo Wolność to wszystko
A Miłość to cała reszta
Kiedyś słowa te zrozumiesz
Póki co je pamiętaj
(x2)

Tej nocy nie mogłaś znowu spać
Spoglądałaś w gwiazdy
Wiatr lekko wiał

Więc biegniesz i gnasz ile sił
Niewzruszona - gotowa
Krzyczysz "Ja chcę żyć!"

Bo Wolność to wszystko
A Miłość to cała reszta
Kiedyś słowa te zrozumiem
Póki co je pamiętam
(x2)

Leszno, 24.09.2010

22:22

2017-11-03T23:01:00+01:00

Nie potrafię dokładnie powiedzieć kiedy to się zaczęło. Myślę, że jakoś 1. klasie liceum. Początkowo nie zwracałem na to uwagi, ale pamiętam dzień kiedy leżąc w łóżku spojrzałem na zegar na ścianie i spostrzegłem śmieszną godzinę - 22:22. Zaczęło to się powtarzać co raz częściej. W pewnym momencie zacząłem zadawać sobie pytanie - może świruję? Może mój mózg tak się już zaprogramował, że robię to odruchowo? Był kiedyś film z Jim'em Carrey'em Numer 23. Pomyślałem, że może mam podobnie? Byłem prawie pewny, że to moja projekcja. Uwierzyłbym w to, gdybym faktycznie zawsze patrzył w ten sam zegar. Ale to zdarzało się patrząc na różne zegary. Raz na komputerze, raz na tym na ścianie. Przed i po zmianie czasu z letniego na zimowy (i vice versa). Kiedyś wstałem w nocy do toalety i idąc zerknąłem na magnetowid (gdzie prawie nigdy nie było prawidłowej godziny...) i tak: 22:22. Nie było to regularnie. Ale wracało. Na studiach miałem kolejny dowód, że to nie jest moja mania - nie zapomnę jak wieczorem zobaczyłem na komputerze 22:22, a następnego dnia rano podjechał po mnie tramwaj linii 2, o numerze bocznym 2222. Nieźle co nie? Wspomniany Jim pewnie już dawno dostałby świra. Ale ja jakoś miałem takie przeczucie, że Ten tam chce coś mi powiedzieć, tylko nigdy nie wiedziałem co. I w sumie nadal nie wiem. Jednak pisząc ten wpis i szukając w wyszukiwarce Liczby w Biblii natrafiłem na stronę z portalu wiara.pl. I co?

„Dwa” – wskazuje na świadectwo bądź też pomoc, wsparcie. Tak rozumiano obecność słońca i księżyca, by się wzajemnie wspierali w oświetlaniu ziemi (Rdz 1,16). Dziesięć przykazań było umieszczone na dwóch kamiennych tablicach. Jezus wysyłał uczniów po dwóch, by byli dla siebie wzajemnie pomocą.

Dla mnie przekaz stał się nagle jasny: W kulturze Judaistycznej powtórzenie czegoś oznaczało spotęgowanie. Np. jak ktoś powiedziałby Cukier cukrów to oznaczałoby polskie cukier nad cukrami, czyli że to jest tak dobry cukier, że nie ma w sobie lepszego. 22 oznacza więc, że to ma być pomoc nad pomocami. Pytanie brzmi czy mam udzielać pomocy czy prosić o pomoc? Dlatego jest 22:22. 2 występuje 4 razy oddzielona dwukropkiem. Jakby Bóg mi odpowiadał od razu: i to i to. Udzielaj wsparcia i pomocy tak dobrze jak tylko jej potrafisz, ale jesteś też człowiekiem (i w dodatku bardzo słabym) - proś więc bardzo mocno o pomoc, bo wiesz, że nie umiesz o nią prosić, a wiesz też, że bardzo mocno jej potrzebujesz, oj bardzo.

Dzięki Ci Boże!

Tego dnia jednego w roku

2015-12-06T19:29:00+01:00

Tego dnia jednego w roku
Każde dziecko wygląda zmroku
Bo dobrze one wiedzą, że
Prezent przyjdzie - klocki Lego

Radość przeto ogromna na ich twarzach
Gdy ciemnieje za oknem
I śnieg zaczyna padać
Cała rodzina siada do wspólnej wieczerzy
By połamać się opłatkiem
Dzieci z mamą
Tata z dziadkiem

Wtem kolędy się zaczynają
Lulajże Jezuniu wszyscy śpiewają
I o tym jak pastrze
Przybieżeli do Betlejem
Jak Triumfy tego dnia
Panowały na Niebie
Dziadek zanucił z cicha
Podnieś rękę Boże dziecie

W noc, która była licha
Ostatnią pieśnią, którą
Tej nocy zaśpiewano
Było o mądrych tego świata
Którzy przyszli do dziecięcia
Z darami i dobrą radą

Dzieci wyobrażały sobie całą tą scenę
Stajenka taka mała, a tam
Drużyna pasterzy stała
Osły, krowy i woły
Owce, barany i kozy
Nawet kura co właśnie zniosła jajko
A pośrodku tej całej scenki
Boże Narodzenie się dokonało

Słowo Ciałem się stało
Dziecko, które nie było aniołem
Lecz wcielonym jedynym Bogiem
Tak właśnie Miłość Jego się dokonała
W sposób, który nikomu się nigdy nie śnił

Dzieci z zadumy pukanie do drzwi wyrwało
Mama otworzyła, a zimno z dworu zawiało
Postać w czerwonym płaszczu się pojawiła
Uśmiechnęła się szeroko
Prezenty wręczyła
I Wesołych Świąt
Wszystkim domownikom życzyła

// moja żona postanowiła zrobić mi niespodziankę i w Mikołajki 2015 postanowiła, że dostanę prezent jak wykonam wszystkie zadania... jednym z zadań było napisanie "wiersza", który zawierałby nazwy kolęd

Księżniczka Selene i Piotr the Woźnica

2011-02-24T09:27:00+01:00

Dawno dawno temu żyła sobie księżniczka, a na imię jej było Selene. Uroda jej zawstydzała nie jedną kobietę, a czar wodził każdego (zdrowego) mężczyznę. Niestety było jedno ale: księżniczka w dzień spała, a w nocy wstawała. Gdy spała, nikt jej nie mógł obudzić – spała jak zabita i tak także wyglądała, ponieważ jej skóra była blada, a ciało zimne. Natomiast, gdy budziła się, jej skóra nabierała żywego koloru, a ciało stawało się ciepłe. Sama zaś księżniczka była osobą o bardzo żywym charakterze – o ile nie spała. Wydawać by się mogło, że nie miała wielu znajomych, ponieważ przecież wszyscy w nocy śpią. O dziwo było wręcz przeciwnie, Selena miała wielu znajomych, ponieważ w nocy tryskała wręcz energią i zawsze wybywała z zamku do królewskich klubów. I chociaż była tylko księżniczką, to jednak była królową parkietów, a nie było w całym królestwie ani klubu, a w tym klubie mężczyzny, z którym ona by nie tańczyła. Chociaż zdarzało się też, że tańczyła również z kobietami.
Pewnej nocy, która chyliła się już ku zachodowi, księżniczka jechała już do siebie – wracając jak to zawsze odwożona przez woźnicę. Panienka w pewnej chwili znienacka zapytała:
- Piotrze?
- Tak?
- Czy jestem piękna?
Mężczyzna oniemiał i popatrzył się tępo na nią, po czym odpowiedział spokojnym tonem:
- Nie znam piękniejszej panienki, księżniczko.
Ona zaś, nie czekając chyżo zadała drugie pytanie:
- Czy mnie kochasz?
Woźnica otworzył oczy z niedowierzania. Przez chwilę mogłoby się zdawać, że stracił panowanie nad powozem. Niezwłocznie jednak odpowiedział równie spokojnym tonem:
- Kocham Panią jako moją przyszłą królową, której będę rad służyć jak potrafię, lecz nie mogę dać Ci więcej o księżniczko…
Westchnęła ciężko i z zadumą zawiesiła wzrok na jaśniejące niebo oraz księżyc, który powoli znikał. Tym samym zaczęła intensywnie ziewać, a jej skóra zaczęła bladnąć. Oparła głowę o ramię kierowcy i zasnęła. Wtem szepnął jakby kończąc:
- …chociaż chciałbym. Śpij dobrze.
Po chwili jednak zatrzymał się przed zamkiem, a służba zaniosła śpiącą do jej komnaty.
Mijały kolejne dni i tygodnie.
Pewnego przedporanka, gdy wóz księżniczki znów zawijał na chatę, ona odezwała się tymi słowami:
- Jak to jest?
- Ale co panienko? – zapytał woźnica
- No w dzień. Jak to jest? Jak to wygląda? Co jest na niebie? Jak ludzie się bawią? Opowiedz mi.
- Dzień? Hmm… – biedny dorożkarz nie wiedział zbytnio co odpowiedzieć, wiedział że nie może palnąć jakiegoś głupstwa, ponieważ może ją to urazić, z drugiej jednak strony chciał jak najdokładniej zobrazować się to co chce jej przekazać – Jak widzisz księżniczko, księżyc powoli zanika, a niebo staje się jaśniejsze. Dzieje się tak ponieważ słońce wynurza się zza tamtej góry. Dzień to wędrówka słońca po całym niebie. – mówiąc te słowa, woźnica jedną ręką trzymając lejce, drugą kreślił po niebie dłonią – Z minuty na minutę niebo staje się coraz to jaśniejsze. Dzieje się tak aż do południa, czyli gdy słońce znajduje się najwyżej. Później, powoli powoli słońce znowu dąży do tego aby się schować tam, za rzeką. W dzień zazwyczaj nie ma imprez w klubach. Kluby są zamknięte. Więc jest nudno. Ludzie wychodzą na ulicy i szukają sposobu jak zabić czas. Tak naprawdę nic ciekawego się nie dzieje. – Mówił tak ponieważ, nie chciał robić przykrości księżniczce.
- Oh… hm… to dziwne, Julia mówiła w ogóle co innego. Nie okłamałbyś mnie, prawda?
- Nie! Skądże! Ym… ja… ja… - Powożący zaniemówił i wpatrując się w księżniczkę myślał intensywnie jak się wymigać. Jednak długo myśleć nie musiał ponieważ, na jego oczach księżniczka robiła się co raz to bladsza, a jej oczy same jęły się zamykać.
Woźnicy zrobiło się strasznie głupio i poczuł, że oszukał księżniczkę. Gdy będąc pod zamkiem, służba wzięła śpiącą, on wpatrywał się w słońce, które wschodziło zza pasma gór.
Następnej nocy, gdy woźnica znów odwoził Selene, tym razem on rozpoczął:
- Księżniczko, bardzo przepraszam za moje wczorajsze niegodziwe zachowanie. Zaiste okłamałem Cię, jednak chciałem zrobić to w dobrej wierze. Tak, to fakt – miasto w dzień żyje, czy wręcz nim tętni. Nie skłamałem, mówiąc że kluby są zamknięte. Jednak nie muszą być otwarte, ponieważ ludzie chodzą po ulicach, a tu gdzie teraz mijamy ten pusty plac, to targowisko. W dzień jest tu pełno straganów, o najróżniejszych barwach, a ludzie garną się tu setkami. A dałbym głowę, że jest tu i głośniej niż w klubie. Dzięki słońcu, rośnie wszystko co zielone. W nocy wszyscy odpoczywają, wraz z roślinami. Oprócz tego, na każdej ulicy jest jakiś mały zakład. Na przykład o tutaj mieszka stary szewc Mikołaj, który klnie jak na szewca przystało, ale serce ma wielkie. A tam, mieszka nasz kowal Antoni, który i dla tych pięknych koni kuje podkowy.
- A ta wielka spiczasta budowla? – wtrąciła jakby zauroczona księżniczka
- To jest katedra. Tutaj Twoi ojciec, a mój król i pan był koronowany. Tutaj także Twoi rodzice brali ślub. Oraz Ty zostałaś ochrzczona, chociaż ludzie mówią, że początkowo księżniczkę chcieli pochować, jednak w nocy, gdy leżałaś w kościele, Twoja matka, która nad Tobą płakała usłyszała Twój płacz. Dopiero później okazało się, że… wolisz noc.
- Bo ja wiem czy wolę… noc jest cudowna, to fakt. Ale… mówisz tak pięknie… ah ile bym dała, aby zobaczyć ten dzień.
- Księżniczko! – krzyknął nagle woźnica – Obiecuję Ci, że znajdę sposób, abyś dzień zobaczyła!
Ona uśmiechnęła się, po czym pocałowała go w policzek i powiedziała:
- Dziękuję Piotrze. – Po tych słowach zasnęła.
Dzień po dniu, tydzień po tygodniu – czas mijał.
I pewnego dnia… gdy dziewczyna znów przysypiała na ramieniu dorożkarza, ona powiedziała:
- Do jutra Piotrze.
- Coś mi mówi, że spotkamy się szybciej – odpowiedział woźnica tajemniczo z uśmiechem na twarzy, na co panienka się zdziwiła, ale sen ją zmorzył i się wyłączyła
Wóz zatrzymał się przed zamkiem. Woźnica szybko wyskoczył z wozu mówiąc do służby:
- Nie wyciągajcie jej! Zaraz wracam! – Po czym pobiegł w stronę komnat królewskich
Wbiegł do środka i już zmierzał w stronę komnaty króla, gdy wtem rzucili się na niego goryle przyboczni.
- Woźnica, odbija Ci? Życie Ci nie miłe? My wiemy, że trochę ruchu nie zaszkodzi, ale my lubimy swoją robotę, więc sorry.
Straż chwyciła mężczyznę pod pachę, lecz ten zaczął krzyczeć ile sił w płucach:
- WASZA KRÓLEWSKA MOŚĆ! PANIE! KRÓLU! CÓRKA! CÓR… – krzyk został przerwany, ponieważ goryl zakneblował mu usta
- Pogięło Cię facet? Chodź Robert, policzymy się z nim na zewnątrz.
Lecz w tej chwili dobiegł ich dźwięk otwierających się drzwi. W progu stał król.
- Kto na miłość Boską śmie mnie budzić o tej godzinie?!
- Ja Panie! – wykrzyknął Piotr
- No i masz… nocki źle mu służą… – dopowiedział Robert
- Woźnica? Zaraz… co się stało? Co z Seleną?! Gadaj!
- Nic Panie, śpi! Ale nie w tym rzecz! To znaczy właśnie w tym! Panie racz mnie wysłuchać! Błagam!
- Mów więc.
- Panie, chcę pokazać Twojej Najpiękniejszej córce dzień!
- Oszalałeś? Toż to ona śpi… Piotrze? – przytaknął drugi goryl - Piotrze… weź dzisiaj wolne, Paweł Cię dzisiaj zastąpi… Robert ma rację – nocki Ci źle służą.
- Panie! Racz mi zaufać! Błagam! Jeżeli kochasz swoją córkę, to pozwól! Tylko na 6 godzin! Obiecałem jej to! A dzisiaj jest jedyna okazja, która na to pozwoli!
- Dzisiaj…? – zapytał zaciekawiony władca – A dlaczego właśnie dzisiaj?
- O najwspanialszy! Dzisiaj jest pełne zaćmienie słońca, kolejna taka szansa nie powtórzy się za naszego żywota….
- Aaaah…. rozumiem! Dobrze Piotrze. Masz zatem moje pozwolenie.
- Dzięki Ci! Dzięki! Nie pożałujesz tego Panie! – po czym jednym ruchem chwycił swój kapelusz z podłogi i wyleciał niczym przeciąg.
Woźnica wsiadł na powóz. Ruszył powoli i bez pośpiechu. Ponieważ, dopiero kawałek słońca zrobił się czarny. Piotr jechał powoli, patrząc jak miasto budzi się do życia, tym samym jak z minuty na minutę słońce przypominało coraz to bardziej rogala, aż w końcu…
- Trzy… dwa… jeden… dzień dobry królewno!
Twarz Seleny zaczęła nabierać kolory, a jej oczy powoli otwierać się.
- Gdzie… gdzie ja jestem? – spytała
- Obiecałem i dotrzymałem obietnicy – powiedział woźnica, którego wręcz rozpierała duma – księżniczko Seleno. Oto dzień. Jest ciemno jak w nocy i obudziłaś się ponieważ mamy zaćmienie słońca. Popatrz na niebo. Widzisz? To oznacza, że księżyc uśmiechnął się do Ciebie i zakrył dla Ciebie słońce. – powóz zatrzymał się, po czym Piotr wysiadł – Chodźmy księżniczko, mamy tylko 6 godzin.
Piotr oprowadzał księżniczkę po całym mieście. Ludzi nie do końca na początku wiedzieli kto to, jednak szybko rozeszła się wieść.
- Antoni! – zawołał Mikołaj - Kto to do jasnej cholery jest?
- Cicho stary baranie! – zganił szewca kowal i dalej mówił szeptem - Nie wiesz? Toż to księżniczka Selena, ta która umiera na dzień i budzi się w noc!
- O jasna cholera… A z kim ona idzie? To Piotr…? Piotr woźnica?
- No na to wygląda…
- A to Ci farciarz pierdolony! – podniósł głos podniecony szewc
- Antoni na Boga, ciszej!
A czas leciał nieubłaganie i nikogo nie słuchał.
- Na koniec chciałem pokazać Ci katedrę, o którą spytałaś. Wejdźmy – po czym Piotr popchnął ogromne drewniane wrota, a chłód panujący w świątyni przywitał ich.
- Jakie to cudowne! – powiedziała zachwycona i jakby oczarowana gotyckim stylem katedry dziewczyna
- Tak, wiem.
Selena, zaczęła nagle biec tanecznym krokiem okręcając się co chwilę w stronę ołtarza. Zatrzymała się, wpatrując się w ogromną rozetę. Blask promieni słonecznych dobiegających przez witraż padał na twarz księżniczki. Piotr zbliżył się do księżniczki oczarowany jej urodą jak nigdy dotąd.
- Piotrze?
- Tak?
- Czy jestem piękna?
- Nie znam piękniejszego stworzenia od Ciebie, księżniczko.
- Czy mnie kochasz?
Piotr milczał. Zamknął oczy by zebrać myśli. Wtem poczuł w nozdrzach, jakby świeże powietrze, którym oddychał w nocy. Otworzył oczy i zobaczył zaledwie kilka centymetrów od swojej twarzy jej twarz.
- Bo ja Ciebie tak. – powiedziała i nie czekając na odpowiedź, pocałowała Piotra. On natomiast objął ją i tulił, tyle ile miał sił. Lecz poczuł jak jej usta stają się chłodne, a ciało bezwładne. Szybko zorientował się także, że skóra zrobiła się blada.
- Dziękuję… – po czym zamknęła oczy i uśmiechnęła się
Woźnica wziął ją na ramiona i zaczął płakać. Zaćmienie skończyło się, a słońce znów zaczęło promieniować pełnią sił.
- Kocham Cię! Słyszysz? Kocham! Kochałem już wtedy, gdy pierwszy raz o to spytałem! Jestem tylko woźnicą! Jestem tylko woźnicą! – krzyczał Piotr płacząc przy tym jak nigdy dotąd.
Trzymając ją nadal na rękach, przytulił ją mocno.
- Drugi raz mnie oszukałeś, jeszcze raz i game over kochaniutki… – usłyszał cichy szept
Piotr spojrzał naglę na księżniczkę i zobaczył, że zaczyna otwierać oczy i poczuł, że jej ciało znów robi się ciepłe.
- Trzeci raz nie popełnię tego błędu, obiecuję ukochana!
- No mam nadzieję, bo wiesz czego najbardziej nie znoszę…
- Tak wiem.
Oboje uśmiechnęli się patrząc sobie głęboko w oczy. A niedługo spotkali się znów w tym samym miejscu, lecz tym razem na ślubnym kobiercu.

Koniec

Powiedz

2010-12-05T00:10:00+01:00

Ile powiedz ile
chwil dzisiaj minie
Przeminie bezpowrotnie
Momentów ulotnie

Sekundy minuty godziny
gwałtem od nas odbierane
Chcesz wiedzieć kiedy
Powiesz ostatnie Amen

Dnie miesiące lata
a ty ciągle taka sama
Serc zbłąkanych ostoja
Dusze podziurawione łatasz

Pokolenia całe dekady wieki
i w nas nadal tkwią
niepoprawni Poeci

Powiedz mi powiedz
to co zwierciadła twe
dwa tają przede mną

Tego czego boją się
nawet największe Twoje
lęki i fobie

Krzycz proszę krzycz
jeżeli i taka trzeba
Niech to catharsis
usłyszą zastępy nieba

Bij uderz drap duś
a potem o ścianę rzuć
Zrzuć szatę codzienności
ukaż swoje nagie ciało

Zamilcz teraz proszę
wargi swe razem złóż
Pocałunkiem delikatnym
odbiorę arszenik Twój

Sen w śnie

2010-05-10T22:30:00+02:00

Mój pierwszy w życiu sen w śnie… Niestety nie zdołałem sobie go na tyle utrwalić,a by go jakoś mega dokładnie opisać…

Co ciekawe oba sny odbywały się jakby w akademiku. Tzn. otoczeniu podobnym do akademika, w którym teraz mieszkam.

Wszedłem do pokoju. Przez okno pokoju wpadało pomarańczowe światło zachodzącego słońca. Panował półmrok, a pokój… był pusty.
Zrobiłem krok i zobaczyłem jak po podłodze przechodzi szybko czarny pająk. Nie był malutki… na oko miał gdzieś 4cm. Rozglądałem się dalej po pokoju, bowiem zacząłem sobie powoli uświadamiać, że ten pokój mimo iż wydaje mi się tak dziwnie znany nie jest dokładnie taki sam jak w rzeczywistym akademiku – zaczęło do mnie docierać, że śnię. Lecz wtem niepostrzeżenie poczułem ból w ręce. To był ten pająk. Widziałem go dokładnie, ponieważ ugryzł mnie w rękę. Czarny, raczej nie włochaty… i z takim dziwnym czerwonym znakiem na odwłoku… 
Nie musiałem go zrzucać – sam szybko uciekł. Wtedy dopiero spostrzegłem, że pokoju jest pełno pajęczyn oraz małych jajek pająka. Małych pajączków w pokoju było co raz więcej. Nie wiedząc dlaczego włożyłem rękę do lewej-tylnej kieszeni w spodniach… wyjąłem coś i ku mojemu zdziwieniu były te same jajka pająka. Obudziłem się… tak mi się zdawało. Znów byłem w akademiku. Tym razem przez korytarz akademika przewijali się nieznajomi. Spotkałem jakiegoś znajomego i chciałem mu opowiedzieć o śnie. Wszedłem do windy. Zacząłem mu opowiadać. Winda stanęła… w połowie.  Dopiero wtedy naprawdę się obudziłem.