Marek's Blog

gah - GitHub Releases app installer

2025-09-09T17:03:00+02:00

Strasznie nie lubię robić powtarzających się rzeczy, ale takich no... głupich. Co raz więcej aplikacji w formie binarek można znaleźć na GitHubie, a dokładniej w Release'ach. Nic dziwnego - devi tworzą opensource'owe oprogramowanie, udostępniają je na GitHubie, w zamian otrzymują za darmo dostęp do pipeline'ów i maszyn GitHub'a, co pozwala na zautomatyzowanie całego CI/CD. Dzięki temu binarki apek trafiają do GitHub Release'ów repo gotowe do pobrania pod właściwą platformę. No właśnie... za każdym razem jak chciałem pobrać sobie aplikację, którą potrzebowałem, ogólnie rzecz biorąc kończyło się to mniej więcej tym samym flow:

Idź do repo
Otwórz Releases
Otwórz zakładkę "Assets" najwnoszego Release'u
I teraz weź się przebij przez całą listę (czasami naprawdę bardzo długą!) artefaktów budowania, aby znaleźć tą jedną właściwą paczkę pod mojego Linuxa i moją architekturę procesora.
Pobiersz znalezisko
Wypakuj
Wrzuć do ~/.local/bin
Zrób chmod +x na tej nowej binarce (lub binarkach)
Usuń archiwum i ew. niepotrzebne pliki (np. README)

Chyba najbardziej jest irytujące to szukanie tego artefaktu, bo raz to jest x86_64, raz x86-64, albo amd64 czy AMD64.

I wtedy mnie olśniło: zaraz... przecież ja kocham automatyzować i kocham wyrażenia regularne!

I tak powstał gah. W sumie to powstał już prawie rok temu, ale myślę, że po tych 9 miesiącach można mówić o pewnej dojrzałości :) Jak więc zatem po tym okresie czasu? Zarąbiście! Jestem bardzo zadowolony z efektu pracy i jak dobrze radzi sobie gah.

Nawet przez pewien czas był na topce Hacker News. Aktualnie ma 151 gwiazdek na GitHubie i nadal rośnie :)

Hurricane Electric Free DNS - Moje odkrycie roku

2021-07-07T20:20:00+02:00

W trakcie formatu mojego VPS'a (o którym pisałem w poprzednim poście) dotarło do mnie, że WordOps nie ogarnia DNS'ów. Nie był to dla mnie problem, bo korzystałem kiedyś z MaraDNS, który wg mnie jest o niebo bardziej czytelny i lepszy od rozpowszechnionego i antycznego Bind9 (mogę w sumie kiedyś o tym napisać więcej). Ale nie chciałem chyba się znowu pchać w utrzymywanie serwera DNS na własnym VPS'ie. Co prawda były tego zalety, ale nie po to przenosiłem się na WordOps, żeby teraz znowu dokładać sobie manualnej roboty. Przypomniałem sobie, że lata temu czytałem gdzieś, że ktoś gdzieś mówił, że amerykański dostawca Hurricane Electric, udostępnia darmowy serwer DNS. Wtedy z tego zrezygnowałem, bo wydawało mi się, że muszę przecież mieć serwer DNS lokalnie, ale dzisiaj dotarło do mnie, że no nie muszę. Postanowiłem więc przyjrzeć się niemu bliżej.

Na pierwszy rzut oka

Strona Hurricane Electric jest dość... niepozorna. Kojarzy się raczej z jakąś stroną nie zmienianą od 2001 roku.

Link do darmowego serwera DNS to po prawej "Free DNS" (zaznaczyłem na czerwono). Co ciekawe każda podstrona jest inna pod względem linków. Nawigacja po systemie jest dla mnie dość wymagająca, ale chyba powoli się przyzyczajam (no i porobiłem sobie zakładki, do tego czego potrzebuje ;) ).

Polecam sobie poczytać "ficzery" jakie wspomniana usługa posiada:

Wsparcie zarówno dla zapytań przez IPv4 jak i natywnego IPv6.
Obsługa rekordów A, AAAA, ALIAS, CNAME, CAA, MX, NS, TXT, SRV, SSHFP, SPF, RP, NAPTR, HINFO, LOC i PTR
Jakiś tam "sprytny tryb" do ogarniania odwrotnej stref (reverse zones)
Wsparcie dla "slavów".
Wiele formatów odwrotnych stref: Standard, RFC 4183, RFC 2317, DeGroot.
Odpytywanie geograficznie najbliższego serwera HE.
Sprawdzanie poprawności delegacji stref (w obie strony).
Podstawowe sprawdzanie składni rekordów.
Wiele domen dla jednego konta.

Jak na darmową obsługę, to muszę powiedzieć, że jestem w szoku. W dodatku 0 reklam na stronie.

Konto

Do korzystania z konta trzeba zarejestrowć darmowe konto. Niestety formularz rejestracyjny jest dość długi (trzeba podać wszystkie dane teleadresowe).

Plusem jest to, że jedno konto gwarantuje nam dostęp do wszystkich usług HE.

Na pochwałę zasługuje możliwość włączenia uwierzytelnienia wieloskładnikowego (co z resztą czym prędzej uczyniłem).

Minusem jest to, że do każdej usługi musimy logować się osobno. Jest to zapewne związane z bezpieczeństwem. Podejrzewam, że twórcy używają ciasteczek do trzymania sesji, i nie chcieli używać wildcarda dla wszystkich subdomen *.he.net (co z resztą jest mądrym posunięciem). A tak to już jest, że najczęściej się wybiera: albo UX, albo security, albo ficzery.

Usługa

UI jest ponownie skromny, ale czytelny. Po lewej mamy to co zapewne najbardziej zainteresuje, a więc "Add a new domain". Po kliknięciu pojawia się modal z polem do wpisania nazwy domeny. Przejście dalej spowoduje nie tylko dodanie domeny do naszej listy, ale także sprawdzenie czy na pewno domeny są skierowane na odpowiednie serwery he.net.

Po dodaniu pojawia nam się widok szczegółów domeny (ten sam jak byśmy kliknęli daną domenę na liście). Ponownie: widok jest prosty i czytelny. Przyciski w wierszu tuż nad tabelką pozwalają w bardzo szybko dodać nowe rekordy, których potrzebujemy. Skonfigurowanie wszystkich moich domen zajęło mi może 10 minut. Zero bawienia się z dokumentacją Bind9, itp.

Działa

DNSPerf dał he.net 41/71 pozycję w rankingu. Czy to daleko? Cóż, pewnie do takich gigantów jak Google czy CloudFlare. Ale za 0zł otrzymujemy dostęp do usługi, która z Europy odpowiada w 30ms (z mojego komputera 35ms), uptime 99.97% i prosty UI, bez reklam i pierdyliardem okienek do zamknięcia. Jasne, mógłbym pewnie zapłacić za utrzymanie na płatnym serwerze, ale czy ktoś zauważy różnicę? 35ms to naprawdę dla mnie niewiele (zwłaszcza, że DNSy są później cachowane lokalnie, więc to tylko za pierwszym razem dodatkowy czas).

Najfajniejsze dla mnie jest to, że to po prostu działa. Koniec z utrzymywaniem serwera u siebie. Koniec z bawieniem się w dodatkowe serwery mirrorowe. Mi to totalnie wystarcza i nie zapowiada się, żebym w najbliższych latach zmieniał usługodawcę :)

Virtualmin? Nigdy więcej

2021-07-06T22:32:00+02:00

Virtualmin to panel administracyjny o otwartym źródle (ale istnieje też płatna wersja Pro), który ma być alternatywą chociażby dla cPanel'u czy Plesk'a. Zainstalowałem go 5 lat temu na swoim VPS'ie. Na początku zaimponował mi możliwościami i mnogością opcji.

Panel ma wbudowane mega dużo funkcji, które pozwalają za skonfigurowanie i zarządzanie swoim serwerem. Ale po czasie ta mnogość zaczęła mnie przytłaczać. Dlaczego? Bo jest rzucona użytkownikowi na twarz. UI jest stary i toporny (co prawda jest "nowa" wersja, ale umówmy się, że to taki bardziej 2013 niż 2021). Nauka gdzie jest jaka opcja zajęło mi trochę czasu.

Do tego UI'a można się przyzwyczaić. Mój VPS ma 4 wirtualne rdzenie i 8GB RAM'u. Ktoś powie, że mało jak na dzisiejsze czasy, ale ja powiem, że mi to wystarcza. Mimo tego, było gołym okiem widać jak Virtualmin kocha zasoby. Nic dziwnego - w końcu ten system robi tak dużo. Ale ponownie - jeżeli ktoś np. chce znaleźć darmowy system dla swojej startującej firmy hostingowej... no to ok. Podejrzewam, że będzie miał sprzęt lepszy niż mój.

Nie mam na to dowodu, ale nie grzebałem w konfiguracji manualnie. Wszystkimi konfiguracjami Apache'a, MySQL'a, PHP'a itp zarządzał on. Ale gdy odpalałem np. bloga mojej żony, to "strona potrafiła myśleć" najpierw 10 sekund zanim cokolwiek się otworzyło. Na wykresach Virtualmin'a było ewidentnie widać jakieś dziwne piki zużycia CPU. Po co? Dlaczego? Jak to zdebugować? Nie wiem. Wiem jedno - na moim hostingu na Linuxpl.com, gdzie nie miałem nawet pół rdzenia procesora, ta sama strona po prostu śmigała.

Ostatnio robiłem stronę radiodroga.net, i szukałem jakieś prostego panelu lub narzędzia, który szybko skonfiguruje za mnie Ngnix'a, PHP'a i inne takie. I tak natrafiłem w sieci na CLI WordOps. Zainstalowaliśmy. Instalacja i postawienie działającego WordPress'a trwało 5 minut, a może nawet mniej. Byłem w szoku. Szybko, bez zbędnego UI'a, który zżera zasoby. No i twórcy zarzekają się, że projekt jest "security-oriented".

Postanowiłem spróbować u mnie. Zgodnie z instrukcją na stronie WordOps o migracji z innych serwerów (ale nie systemów!) zrobiłem backup baz WordPress'ów. Skopiowałem pliki. Sprawdziłem 5 razy czy wszystko mam i postanowiłem odinstalować Virtualmina... Na stronie panelu jest "jednolinijkowiec", który (teoretycznie) robi deinstalację. Spróbowałem.

Gdy skrypt skończył, okazało się, że tak, odinstalował wszystkie swoje paczki, ale syf konfiguracyjny jaki po sobie pozostawił to była tragedia. Wszyscy użytkownicy i grupy? Zostawione (nawet "webmin" i "virtualmin"!). Usługi? Część wyłączona, a część nie. Konfiguracje usług? Zostawione. Efekt był taki, że WordOps nie mógł dobić się do MySQL'a (MariaDB). Robiłem apt purge, szukałem na necie how-to, próbowałem wszystkiego. Nic. Jeden problem rozwiązywałem, pojawiał się kolejny i kolejny.

Usiadłem do tego o 21, bo miałem nadzieję, że w godzinę się uwinę. Od konsoli SSH do mojego VPS'a odszedłem zrezygnowany i załamany o 00:30. Odinstalowanie Virtualmin'a rozpierniczyło mojego VPS'a. Wyjście było jedno... format. Na szczęście w panelu klienta OVH to 3 kliknięcia.

Jako programista, oprogramowanie, które nie potrafi posprzątać po sobie, jest nic warte. Jeżeli umiesz napisać instalator, to napisz kuźwa porządny deinstalator. Zwłaszcza jeżeli chodzi o coś, co ma pracować na serwerach, które są gdzieś hen daleko i nie masz do niego fizycznego dostępu.

Moją przygodę z Virtualmin'em mogę porównać chyba jak do jakiegoś toksycznego związku. Gdy masz dość i ogłaszasz, że czas się rozejść, to druga połowa robi scenę i za karę demoluje ci mieszkanie.

Nigdy więcej. Nie polecam.

"Gdybym nie był bity, to bym nie wyrósł na ludzi"

2021-06-12T11:48:00+02:00

O napisaniu tego posta myślałem od kilku(nastu) miesięcy. Ogrom przeżyć i ładunek emocjonalny, który towarzyszy mi wystukując kolejne litery na klawiaturze powoduje, że całe moje ciało drży.

Nie zliczę ile razy słyszałem to zdanie. Przewija się zarówno w rozmowach na żywo jak i w dyskusjach w mediach społecznościowych. Jest to koronny argument za "klapsami", a więc nie owijając w bawełnę - przyzwalający na przemoc w domu. Ale czy to naprawdę prawda? Skąd się bierze takie myślenie?

Syndrom sztokholmski

Zaznaczam, że nie jestem psychologiem czy psychoterapeutą. Są to jedynie moje przemyślenia. Dla mnie takie myślenie z daleka pachnie syndromem sztokholmskim.

Pierwsze badania prowadzono w latach siedemdziesiątych. Definicję i opis zjawiska na potrzeby FBI i Scotland Yardu opracował psychiatra Frank Ochberg. Stał na stanowisku, że w sytuacji skrajnego stresu i zagrożenia życia ofiara czuje się bezradna jak dziecko, zaś wszelkie przejawy litości agresora traktuje jak dar, co powoduje uczucie wdzięczności, skutkujące sympatią do napastnika.

Bezbronne dziecko, narażone na ogromny stres jakim jest niemożność przeciwstawienia się sile mięśni dorosłej osoby nie jest w stanie poradzić sobie z tym doświadczeniem. Psychika w takich wypadkach ma do wyboru dwie rzeczy: wypchnąć to wspomnienie do podświadomości, albo zacząć je racjonalizować.

Mózg jest tak skonstruowany tak, że zawsze wybiera najłatwiejszą drogą. Zatem co jest łatwiejsze? Stanąć w prawdzie i powiedzieć, "tak, jestem ofiarą przemocy domowej i przeżyłem/am traumę", a następnie próbować poradzić sobie ze wszystkimi następstwami (przeżycie uczuć, których jako dziecko nie mogłeś/aś poprawnie przeżyć; życie z traumą; itd.), czy "dobrze, że byłam/em bity - to mnie nauczyło życia". Oczywiście, że druga droga jest łatwiejsza. W tym wypadku temat zostaje "zamknięty", a zarówno oprawca jak i ofiara mogą żyć dalej "szczęśliwi". Natomiast w życiu jest tak, że nie wszystkie najprostsze rozwiązania są dobre na dalszą metę.

Rzeczywistość

To jak przekłamane jest zdanie z tytułu udawadnia wiele badań, które wskazują, że u dzieci, które doświadczyły przemocy w domu, częściej zauważa się:

Jąkanie
Zaburzenia psychosomatyczne (zaburzenia, w których istotną rolę odgrywają czynniki psychiczne – często niejasne skargi na ból)
Niepokój
Kompulsywne zachowanie
Zaburzenia snu
Nadmierny płacz
Problemy w szkole
Depresja
Zachowanie autodestrukcyjne
Uciekanie (zarówno z domu jak i od problemów w dorosłym życiu)
Gniew i wrogość
Niska samo ocena
Trudności w zaufaniu innym; problemy w związku

Źródło

Czy to wygląda na listę udowadniającą, że "wyrosło się na ludzi" ?

A bliźniemu swemu jak sobie samemu

Racjonalizowanie przemocy domowej niesie bardzo poważną konsekwencje: jest niezwalczana i propagowana. Jezus powiedział A bliźniemu swemu jak sobie samemu, i jest nie inaczej w tym wypadku. Jeżeli ofiara wychodzi z założenia, że to co ją spotkało było dobre, to dlaczego nie miałaby tego dobra dawać też swoim dzieciom? Przecież swoim dzieciom chcemy dawać wszystko co dobre, prawda? A więc błędny krąg przemocy nie zostaje przerwany, ale trwa. Co więcej mówi się o tym jak o oczywistym dobrze, nie tylko przez rodziców, ale, o zgrozo, ludzi, którzy mają bardzo duży wpływ na moralność w naszym społeczeństwie - kapłanów.

2 lata temu przechodziłem bardzo poważnie bostonkę. Przez 2 tygodnie byłem przykuty do łóżka, bo moja mobilność była bardzo ograniczona przez bolące wrzody, które miałem wszędzie - pod stopami też. Uczestniczyłem wtedy prawie codziennie we Mszy Świętej online, z Tyńcu (zakon Benedyktynów). Jeden z ojców, który prowadził Eucharystię, grzmiał z ambony o "bezstresowym wychowaniu" i że winą tego jest to, że dzisiaj dzieci nie dostają klapsów w domu.

Zatem skoro zarówno osoby świecie jak i duchowni wyrażają aprobatę do używania przemocy wobec dzieci, to jak mamy przerwać wspomniany wcześniej krąg przekazywania tego dobra?

Życie w prawdzie

Przywołując ponownie słowa mistrza Jezusa, prawda uczyni was wolnymi (J 8, 32), jedyną słuszną drogą wydaje się opcja pierwsza. Jest to bardzo bolesna droga, i trudna, w której nieodłącznym elementem wydaje się modlitwa, towarzystwo psychoterapeuty i spowiednika.

Warto zauważyć, żeby nie traktować swojego spowiednika czy współmałżonka/ę jako "taniego" psychoterapeutę (o czym pisze ks. Marcin Kołodziej w książce Szczerze o spowiedzi). Można to porównać do sytuacji, gdy chcesz wykonać generalny remont piwnicy, to potrzebujesz profesjonalisty, który pomoże Ci przez to przejść.

Czy będzie kolorowo? Nie. Tak jak wspomniałem, jest to trudna i bolesna droga. Być może zaczniesz zauważać u siebie stany depresyjne (dlatego tym bardziej potrzebna ci pomoc). Natomiast pocieszeniem jest to, że dasz swojemu dziecko prawdziwe dobro, jakim jest brak startu z traumą i bagażem emocjonalnym, którego nie potrafi unieść.

Godność dziecka

Na koniec chciałbym przywołać Katechizm Kościoła Katolickiego, punkt 2378:

Dziecko nie jest czymś należnym, ale jest darem. "Największym darem małżeństwa" jest osoba ludzka. Dziecko nie może być uważane za przedmiot własności, za coś, do czego prowadziłoby uznanie rzekomego "prawa do dziecka". W tej dziedzinie jedynie dziecko posiada prawdziwe prawa: prawo, by "być owocem właściwego aktu miłości małżeńskiej rodziców i jako osoba od chwili swego poczęcia mająca również prawo do szacunku"

Jeżeli powyższe przemyślenia Cię nie przekonują, to warto zadać sobie trzy pytania:

Czy bicie drugiego człowieka jest wyrazem szacunku? (w myśl przytoczonego pt 2378)
Czy Józef i Maryja podnieśli rękę na Jezusa?
Czy chciałbyś mieć pracodawcę, który (licząc, że 6 letnie dziecko ma średnio 66cm, a dorosły człowiek 170cm, a więc jest on 2,57x wyższy [większy]) ma 4,4m (1,7*2,57) wysokości, i uderza cię kiedy go nie posłuchasz?

Pozostawiam Cię z tymi pytaniami.

Niechciany pracownik sklepu w twojej przeglądarce

2021-06-06T14:38:00+02:00

Ostatnio chciałem sprawdzić coś na sklepie Morele.net, i wyskoczyło, mi chyba wszystkim znane, powiadomienie, że sklep chce pozwolenia na wyświetlanie powiadomień. Spiesząc się kliknąłem na "Zezwól" (zwyczajny miss-click). I zaczęło się... Było to jakoś tydzień temu, i od tamtego momentu, prawie przy każdym włączeniu przeglądarki, oraz w trakcie zwykłego korzystania - np. oglądania YouTube'a, wyświetlają mi się powiadomienia o takie:

Gdyby nie to, że pisałem Omódlmy Net, to w życiu nie wiedziałbym gdzie szukać i jak to wyłączyć. Omódlmy Net to aplikacja typu PWA. Bez wdawania się w szczegóły, to taka aplikacja musi spełniać pewne wymagania. Po spełnieniu tych wymagań, normalna "strona internetowa" staje się "aplikacją". Jednym z tych wymagań jest posiadanie i zarejestrowanie Service Workera.

Niechciany pasażer

Z założenia Service Worker (w dosłownym tłumaczeniu "pracownik serwisu") ma pomagać w komunikacji między użytkownikiem (tobą i mną), a serwerem. To trochę jak doradca finansowy. Możesz sam rozmawiać bezpośrednio z bankiem i próbować wszystko samemu załatwiać, ale wtedy musisz wiedzieć o której bank jest otwarty, z kim rozmawiać o czym, kiedy są godziny sesji itp... A możesz skorzystać z usług wspomnianego doradcy. Wtedy jemu zlecasz co i jak, a to już w jego gestii zajęcie się wspomnianymi wczoraj kwestiami.

W dużym uproszczeniu po to zostały stworzone SW. Np. YouTube działa szybciej dzięki tej technologii. Co więcej, potrafi rozpoznać czy odłączył Ci się Internet (albo masz niestabilne łącze) i odpowiednio działać, aby nie pojawił Ci się jakiś nieznany komunikat błędu itp. To wszystko zasługa właśnie SW.

(Nie)Stety, zostało to pomyślane tak, że SW ma być "transparentny" zarówno dla użytkownika, jak i serwera. Wszystko ma działać niezależnie czy on jest, czy go nie ma. W związku z tym jego rejestracja (instalacja) i aktywacja jest niewidzialna. Po prostu wchodząc na stronę internetową, która deklaruje pod spodem, że używa SW, automatycznie (bez pytania nikogo o zdanie) następuje instalacja. Nieważne, że być może nigdy więcej na tą stronę nie wejdziesz. Stało się. Niczym ósmy pasażer Nostromo.

No i jest jeden mały szkopuł... Ci pracownicy mogą pracować w tle. A skoro mogą pracować w tle, i np. odbierać informacje o reklamach, i w dodatku mają pozwolenie na wyświetlanie powiadomień... No to przepis na upierdliwe reklamy gotowy.

Co mogę zrobić?

Otwieramy listę

Ku mojemu zdziwieniu, zarówno Firefox i Chrome nie dają jawnego i łatwego sposobu na zarządzanie pracownikami. W Firefoxie trzeba wpisać w adres przeglądarki about:serviceworkers i wyświetli się lista wszystkich zarejestrowanych SW. U mnie to 171...

W Chromie to adres chrome://serviceworker-internals

Wyrejestruj

Jeżeli wiemy jaki to sklep, to połowa sukcesu. U mnie wspomniane Morele:

I klikamy przycisk Wyrejestruj.

Natomiast jeżeli nie wiemy, to szukamy tego, który ma coś wpisane w polu pushEndpoint. To z tego źródła pracownik dostaje informacje o "nowościach" (reklamach).

Jest jeszcze jeden ostatni problem. To wróci. Usunęliśmy pasażera, ale po wejściu na daną stronę (w tym wypadku www.morele.net), SW zostanie ponownie zarejestrowany.

Zapobiegać?

Naturalnym tokiem myślenia jest zatem "ok, no to trzeba zablokować to rejestrowanie". Tak, ale jak wspomniałem wcześniej - możemy też na tym stracić. Na chociażby płynności działania takich usług jak YouTube czy GMail. Niestety (przynajmniej na Firefoxie) nie ma możliwości wybiórczego blokowania SW.

Opcja 1: Ukryte ustawienia - wyłączamy całkowicie

W Firefoxie wchodzimy na adres about:config i klikamy przycisk Akceptuję ryzyko. Teraz w polu wyszukiwania wpisujemy dom.serviceWorkers.enabled. Po prawej klikamy w strzałki. Zrobione.

Opcja 2: Ukryte ustawienia - wyłączamy tylko powiadomienia

Ta opcja powoduje, że SW będą nadal włączone, ale będą mogły wyświetlać powiadomienia, wyłącznie wtedy, kiedy będziemy na danej stronie. Czyli Morele będzie mogło wyświetlać powiadomienia (reklamy) tylko wtedy, kiedy będę na ich sklepie.

W Firefoxie wchodzimy na adres about:config i klikamy przycisk Akceptuję ryzyko. Teraz w polu wyszukiwania wpisujemy dom.webnotifications.serviceworker.enabled. Po prawej klikamy w strzałki. Zrobione.

Opcja 3: Instalujemy wtyczkę

Wchodzimy na https://addons.mozilla.org/pl/firefox/addon/block-service-workers/ i klikamy przycisk Dodaj do Firefox.

A następnie potwierdzamy przez kliknięcie Dodaj.

Zrobione.

Komputer masz w swojej kieszeni

2021-05-30T10:02:00+02:00

Popatrz na swój telefon komórkowy. Co widzisz? Urządzenie, które służy do dzwonienia i pisania SMSów, i nic więcej? Czy może widzisz multimedialny kombajn do czytania wiadomości ze świata, robienia zdjęć, serfowania po internecie, odpisywania na maile, oglądania filmów i seriali oraz grania? A teraz wyobraź sobie laptopa (domowego, nie służbowego). Co na nim robisz? Czyżby lista była podoba?

Nie wiem jak Ty, ale ja jak patrzę na mój telefon komórkowy, to widzę komputer. I tak postrzegam to małe urządzenie już od liceum - od kiedy kupiłem swoją pierwszą Nokię z Symbianem. Tak, dzisiejsze smartfony to (nie boję się tego powiedzieć) pełnoprawne komputery, czasami wielokrotnie przewyższające wydajnością laptopy "w super cenie" z różnych popularnych marketów elektronicznych. Ba, myślę, że czasami biją na głowę niektóre komputery stacjonarne.

Aktualnie przeciętny smartfon, ma co najmniej 8 rdzeni, 6GB RAM, 64GB pamięci wbudowanej (+ często można spotkać możliwość rozbudowy), wyświetlacz, WiFi, Bluetooth, i port USB-C. I to ostatnie jest bardzo istotne. Bo USB-C to nie tylko nowe "dwustronne gniazdko do ładowania telefonu".

Moc USB-C

Port, o którym mowa, to ten w kształcie toru wyścigowego - prostokąt z zaokrąglonymi kątami. Możesz go głównie kojarzyć z bardzo szybkim ładowaniem telefonu. I chociaż jest to prawda, to jest to jedynie muśnięcie jego możliwości.

Nie będę tutaj zanudzać specyfikacją techniczną (zainteresowanych odsyłam to bardzo dobrego artykułu na angielskojęzycznej Wikipedii). To co jest istotne, że USB-C jest trochę jak pierścień Saurona z Władcy Pierścieni - jeden by rządzić wszystkimi. Dzięki swobodzie jaką daje możliwość zdefiniowania własnego trybu działania USB-C, potencjał jest teoretycznie nieogarniczony. Aktualnie za pomocą tego portu można:

ładować telefon
ładować komputer (patrz chociażby MacBooki)
przesyłać dźwięk (patrz na przejściówki USB-C --> mini jack)
przesyłać obraz
- pracować jako port HDMI
- pracować jako port DisplayPort
obsługa VR (cokolwiek to znaczy)
no i oczywiście podłączać wszystkie urządzenia pracujące pod USB 2.0, USB 3.0 itp

Możesz się zastanawiać czy to nie jakiś żart. Jak to możliwe, że jeden mały port może służyć do tylu rzeczy? Ponownie - nie wdając się w szczegóły - ma to swoją cenę. Dosłownie i w przenośni. Pełnoprawne kable USB-C (nie wykastrowane z poszczególnych ścieżek) są o wiele droższe od swoich poprzedników. Wszystko przez to, że taki kabel ma ścisłe wymagania jakościowe. Oglądając 2 lata temu filmik z fabryki w Chinach gdzie produkowano kable USB-C, byłem w szoku jak skomplikowany jest to proces. Nijak się to ma to prostych 4-żyłowych kabelków poprzedniej generacji.

Ale wracając do tematu. Jeżeli w Twojej głowie zrodziło się pytanie "Marek, chcesz powiedzieć, że mój telefon obsługuje wszystkie te rzeczy?", to jest to bardzo dobre pytanie.

Teoria kontra praktyka

Czysto teoretycznie? Tak. Niestety producenci telefonów szukając oszczędności ucinają możliwości USB-C. Tzn. że tak, to jest port USB-C, ale tylko z zewnątrz. Czyli fizycznie, więszość styków na płycie głównej nie jest nigdzie podłączona. Wystarczy wejść np. na GSMArena i poszukać swojego modelu telefonu, a następnie zjechać do sekcji "USB". Jeżeli widzisz napis typu "USB Type-C 2.0", no to masz okrojoną wersję i niestety nie będziesz w stanie przetestować tego co będę dalej pokazywał.

A jeżeli wspiera? No potrzebujesz tylko jednej rzeczy: hub.

Replikator portów

To urządzenie można znaleźć pod wieloma nazwami: hub usb-c, replikator portów usb-c, stacja dokująca usb-c... Ale jest to jedno i to samo urządzenie, które ma jeden cel: umożliwić podłączenie urządzeń korzystających z różnych gniazdek, pod jedno gniazdko USB-C.

Cena takiego urządzenia jest zależna od tego co ma mieć (jakie porty obsługiwać), no i firmy (a więc najczęściej - jakości [aczkolwiek nie jest to pewnik]). I tutaj z doświadczenia napiszę, że naprawdę nie warto żyłować 20zł mniej. Tak jak wspomniałem wcześniej, USB-C to naprawdę wymagający standard.

Będziemy szukać huba, który ma HDMI, co najmniej jeden port USB (typu A [a więc ten duży prostokątny co nigdy nie wiadomo, w którą stronę wtyczkę włożyć]) i co najmniej jeden port USB-C.

Ja po krótkich poszukiwaniach znalazłem kilka ofert wartych zastanowienia:

Przejściówka Adapter 3w1 HUB USB-C HDMI 4K ver2020 - 50zł; co prawda "no name", ale oceny użytkowników są ku zaskoczeniu bardzo pozytywne, ale z drugiej strony miałem podobą sytuację z przechwytywarką obrazu z HDMI na USB... (w sumie dobry pomysł na innego posta)
Stacja/replikator Hama 3w1 USB-C - 120zł
i-tec USB-C Metal Nano Dock 4K HDMI + Power Delivery 100 W - w outlecie za 130zł

Osobiście bardzo lubię produkty naszego południowego sąsiada - marki i-tec. Korzystam zarówno w pracy, jak i w domu i nigdy nie było problemów.

Niech stanie się światłość

Możesz zastanawiać się o co mi w ogóle chodzi w tym wpisie? Miało być o komputerze w kieszeni, a tu o jakimś USB-C, replikatorach portów itp. I ta droga sprowadza się właśnie do tego. Podłącz kabel HDMI, myszkę i klawiaturę (ja mam bezprzewodową w jednym "donglu" USB), oraz ładowarkę do portu USB-C (na replikatorze!), a następnie replikator do komórki:

(Jak widać, ja mam jeszcze połączony kabel sieciowy, bo tak - to też działa bez najmniejszego problemu ;) )

Jeżeli twój telefon obsługuje HDMI przez USB-C, to Android powinien pokazać coś w tym stylu:

Klikam w "Tryb pulpitu" i...

A nie mówiłem?

Co to za czary?

Żadne czary. Tak jak w tytule - Twój smartfon to pełnoprawny komputer. A od wielu lat Huawei i Samsung bardzo mocno rozwijają właśnie ten aspekt ich nakładek na system Android - żeby użytkownik mógł korzystać z telefonu jak z komputera. Udało się? Oceńcie sami.

Rozglądnijmy się

Mamy ikonki na pulpicie. Mamy "Start" w dolnym lewym rogu. W prawym głośność, komunikacja, bateria, zegar. Znajome? No i kursor też jest - bo steruje się normalnie myszką :) (Swoją drogą mój telefon może pracować jako touchpad w tym trybie!)

Kliknięcie prawy przyciskiem myszki w daną ikonkę otwiera menu podręczne.

Po kliknięciu w ikonkę "Start" (nie wiem jak się on naprawdę nazywa, ale każdy wie o co chodzi) pojawia się lista zainstalowanych aplikacji.

A tak wygląda "Centrum powiadomień".

Nie ma przycisku wyłączenia, ale jest możliwość zablokowania ekranu (tak, kombinacja klawiszy Win+L działa).

Obsługa aplikacji

Aplikacje otwierają się w okienku. Można je zminimalizować, powiększyć, przesywać, zmieniać rozmiar itp.

Bez problemu odtwarzał się film w jakości 1080p, w tle chodził Firefox i foobar2000.

Działa skrót klawiszowy do przełączania między aplikacjami (Alt+Tab):

Z tego co mi wiadomo, twórca aplikacji może sam zdefiniować jak ma wyświetlać się jego aplikacja w trybie desktop. A w dodatku może całkowicie zablokować używanie aplikacji w takim trybie. Nie mniej, jeżeli deweloper nie zdefiniuje tego, to system Android (a może nakładka EMUI od Huawei?) zrobi co w jego mocy, żeby wyświetlić poprawnie aplikację.

Pisanie

Jeszcze 4 lata temu Android bardzo kiepsko obsługiwał polski język na fizycznej klawiaturze. A dziś ku mojemu bardzo pozytywnemu zaskoczeniu jest to banalnie proste. W Ustawieniach wpisałem klawiatura, a wyszukiwarka podpowiedziała klawiatura fizyczna.

[gallery columns="2" size="large" ids="178,177"]

Kliknąłem w moją klawiaturę Logitech K350 i z listy wybrałem polski. Działa?

Ekstra!

A jak z programami typu Word? No bo jest Word na Androida. Jak się okazało... wujek Microsoft się wycfanił, i jeżeli aplikacja wykryje, że pracujemy w trybie desktop to... każe wykupić pakiet Office 365. Tzn. nie spodziewałem się chyba niczego mniej. Na szczęście można aktywować 30 dniowy okres próbny (po podaniu karty kredytowej).

Pomijając to, że musiałem aktywować abonament to byłem pozytywnie zaskoczony. Co prawda nie jest to tak zaawansowane jak na wersji Windowsowej, czy jak LibreOffice, ale myślę, że zaspokoi potrzeby większości ludzi.

Zastosowania profesjonalne

Cóż, jako programista fajnie by było zobaczyć jakieś podstawowe IDE. Marzyło mi się VSCode, ale ponieważ używa Electrona pod spodem, a twórcy Elecrona powiedzieli, że nie będą wspierać Androida... no to niestety.

Byłem natomiast bardzo mile zaskoczony jak dobrze działa Termux w tym trybie. Po podłączeniu się przez ssh do swojej głównej maszyny obawiałem się, że raczej nie ma co liczyć żeby działały takie programy jak nnn czy nano. Ale ku mojemu ogromenu zaskoczeniu wszystko śmigało jak należy. To znaczy, że wystarczy podłączyć się przez VPN do swojej sieci domowej, (o ile nie masz nic przeciwko pracy w terminalu [ja nie mam]) zainstalować jakieś konsolowe IDE i wio!

Inne

Do replikatora portów możemy podłączyć też oczywiście inne urządzenia USB. Jak chociażby pendrive czy zewnętrzny dysk twardy. Ja używam programu Cx File Explorer, który bez problemu wykrył i pozwolił mi przeglądać pliki:

Za piękne by mogło być prawdziwe

Gdzieś wcześniej wspomniałem o dwóch producentach: Samsung i Huawei... A reszta? No cóż. Pomijając już ograniczenia fizyczne, o których wspominałem, to Android od wersji 10 ma ukrytą (bo nieskończoną) obsługę trybu desktop. Na internecie można znaleźć filmiki jak to sobie włączyć. Ale ni jak ma się to tego co zaimplementował Huawei. I chociaż daleko mi do bycia szurem i dopatrywania się wszędzie teorii spiskowych, to myślę, że jest to po prostu nie po drodze wujkowi Google. Firma rozwija przecież własny system operacyjny na dekstopy - Chrome OS. Gdyby producent Androida skończył implementować natywną obsługę trybu pulpitu, to Google miałoby dwa systemu operacyjne, które robią praktycznie to samo. A konkurenja wewnątrz firmy zazwyczaj prowadzi do zjawiska tzw. kanibalizmu, czyli jedno w końcu pożarłoby drugie. Jest to wg mnie jedyne logiczne wytłumaczenie dlaczego tak ogromna firma od 2 wersji (a więc 2 lat) nie skończyła tej funkcjonalności. Od dwóch, no bo Google ostatnio wypuściło Android 12 Beta i jakoś cichosza o desktop mode...

Pomijajać natywne wsparcie, to niestety własny desktop mode rozwija aktualnie wyłącznie Huawei i Samsung (LG też rozwijało, ale LG już nie produkuje telefonów). Z informacji, które udało mi się znaleć, to kompatybilne telefony to:

Samsung Galaxy S8, S8+, S9, S9+, S10, S10+, S20, S20 FE, S20+, S20 Ultra, S21, S21 Ultra, Fold, Fold 2, Note 8, Note 9, Note 10, Note 10+, Note 20, Note 20 Ultra
Huawei Mate 10, 10 Pro, 20, 20 Pro, 20 Pro X, 30, 30 X, 30 Xs
Huawei P20, P20 Pro, P30, P30 Pro, P40, P40 Pro
Honor Note 10, View 20
LG G8 Thinq, V50 Thinq

Podsumowanie

Pracując w trybie pulpitu, były momenty w których zapominałem, że to "tylko telefon". Moment uświadomienia sobie tego z powrotem było taką chwilą szoku i niedowierzania. Jakby widzę to, ale nie dociera to do mnie. Chyba to, że trzymam takie małe urządzenie w kieszeni jest bardzo zwodnicze. Nie uzmysławiam sobie na codzień, jak potężny komputer osobisty mam non stop przy sobie. A więc powstaje pytanie: czy człowiek 2021 roku potrzebuje laptopa w domu? A tym bardziej komputera stacjonarnego. Śmiem twierdzić, że nie. Większość ludzi do pracy ma laptopy firmowe. Dzieci dzisiaj częściej grają na komórce (lub konsoli) niż na komputerze. Dla przeciętnego użytkownika, nie ma rzeczy, której nie mogłby zrobić smartfon. Ba, co więcej komórka ma wbudowane aparaty. Wystarczy kupić statyw za 30zł i możesz prowadzić konferencję z Zooma, Teamsa czy innego programu. Wszystko jest.

Patrząc na to w ten sposób, może następnym razem, gdy będziesz wybierał(a) telefon komórowy dla siebie, może warto wziąć to pod uwagę. Może warto dopłacić 300zł i mieć telefon, który obsługuje tryb pulpitu? I tym samym pozbyć się starej stacjonarki, która już nie daje rady. A tak - wszystko w jednym miejscu i zawsze z sobą. Koniec problemów typu zalany, wolny i przegrzewający się laptop. Fajna wizja, co nie?

Obsługa FTP znika z Firefoxa

2021-05-28T20:10:00+02:00

W trakcie, gdy pracowałem nad postawieniem Alpine Linux na Pandaboardzie, potrzebowałem szybko pobrać kilka plików z serwera FTP polskiego mirrora dla tejże dystrybucji linuxa. Wtem pojawiło się takie onkienko:

Myślę sobie "O co chodzi?", przecież Firefox zawsze pięknie listował zawartość serwera FTP pozwalając na łatwe przeglądanie i pobieranie plików. Po krótkich poszukiwaniach dowiedziałem się, że od wersji 88 przeglądarki, obsługa FTP nadal jest wbudowana, ale domyślnie wyłączona. Natomiast Mozilla na swoim blogu poinformowała, że od wersji 90 zniknie całkowicie.

Wydawca tłumaczy się, że FTP jest już bardzo przestarzałą technologią i chodzi o bezpieczeństwo użytkowników.

No i ok. FTP jest już mega stare (starsze chyba od wszystkich, którzy czytają tego bloga - pierwsze wydanie w 1971 roku). Ale nadal używamy bardzo dużo starych i niebezpiecznych technologii. Chociażby SMSy. Wiadomości są nieszyfrowane. Czyli posiadając radio umożliwiające nasłuchiwanie na częstotliwościach 2G i 3G (bo zakładam, że nadal część ludzi nie ma komórek z 4G, nie mówiąc "rakotwórczym" o 5G) każdy użytkownik jest w stanie przeczytać wszystkie wiadomości, jakie "lecą" do/z komórek wokół niego. Ale jakoś nadal używamy SMSów.

Moim zdaniem Mozilla po prostu szukała argumentu jak pozbyć się z kodu niewygodnej funkcjonalności, której nie chce im się już wspierać (i tym samym łatać jej dziur). Co z resztą pokrywałoby się z "bezpieczeństwem użytkowników" o którym mówią.

Dobra wiadomość? Dla przeciętnego użytkownika nic się nie zmieni. Jeszcze nie widziałem, żeby jakiś zwykły użytkownik szukał czegoś na serwerach lustrzanych. Raczej wszyscy aktualnie wystawiają wszystko przez HTTP. A że HTTP już też jest "be", to zdecydowana większość ruchu sieciowego leci już przez HTTPS. A tzw. power userzy? No cóż, oni umieją doinstalować sobie i używać zewnętrznego klienta FTP takiego jak FileZilla czy WinSCP.

A, no i ponieważ w wersji 88 i 89 ta funkcja jeszcze jest wbudowana, to wystarczy wejść w about:config, poszukać właściwości network.ftp.enabled i przestawić na true.

Ja tak zrobiłem i jeszcze przez dwie wersje zrobię na złość Mozilli :D

Alpine Linux na Pandaboard ES Rev B3

2021-05-25T20:44:00+02:00

W poprzednim wpisie było trochę o historii tej płytki. Dziś pokażę jak można postawić na nim Alpine Linux.

Krótko o Alpine Linux

Dla nie wtajemniczonych, Alpine to bardzo minimalistyczna dystrybucja Linuxa oparta o busybox. Dystrybucja jest bardzo popularnym wyborem jako OS dla kontenerów dockerowych. Co nie oznacza, że nadaje się tylko do tego. Ma własnego menedżera pakietów pt. "apk". Bez problemu śmiga na nim Python 3, nginx, php, mysql itp.

Ze źródła krok po kroku

Na wstępie zaznaczam, że instrukcję piszę głównie dla siebie - żebym mógł później zajrzeć i przypomnieć sobie jak zrobiłem to, czy tamto :) Instrukcja będzie głównie opierała się o świetny tutorial ze strony DigiKey.com. Nie ukrywam, że jest to w pewnym sensie archiwizacja tego wpisu, jako że zauważyłem, że strona zmieniła się już któryś raz, i po prostu boję się, że instrukcję czeka ten sam los co główna strona projektu - pandaboard.org - a więc przestanie isnieć.

Prerequisite

Radzę stworzyć sobie jakiś folder (np. pandaboard) i robić wszystko w nim:

mkdir pandaboard
cd pandaboard

Przygotowujemy kompilator

Ściągamy gcc-linaro:

wget -c https://releases.linaro.org/components/toolchain/binaries/7.5-2019.12/arm-linux-gnueabihf/gcc-linaro-7.5.0-2019.12-x86_64_arm-linux-gnueabihf.tar.xz

Rozpakowujemy:

tar xf gcc-linaro-7.5.0-2019.12-x86_64_arm-linux-gnueabihf.tar.xz

Ścieżkę eksportujemy na czas trwania sesji terminala:

export CC=`pwd`/gcc-linaro-7.5.0-2019.12-x86_64_arm-linux-gnueabihf/bin/arm-linux-gnueabihf-

Testujemy czy działa:

${CC}gcc --version

Powinno pojawić się coś takiego:

arm-linux-gnueabihf-gcc (Linaro GCC 7.5-2019.12) 7.5.0
Copyright (C) 2017 Free Software Foundation, Inc.
This is free software; see the source for copying conditions.  There is NO
warranty; not even for MERCHANTABILITY or FITNESS FOR A PARTICULAR PURPOSE.

Przygotowujemy bootloader (U-Boot)

Klonujemy branch v2019.04. Uwaga: Jest to ostatnia wersja, dla której są potrzebne nam patche dla rewizji B3!

git clone -b v2019.04 https://github.com/u-boot/u-boot --depth=1
cd u-boot/

i aplikujemy patche:

wget -c https://github.com/eewiki/u-boot-patches/raw/master/v2019.04/0001-omap4_common-uEnv.txt-bootz-n-fixes.patch
patch -p1 < 0001-omap4_common-uEnv.txt-bootz-n-fixes.patch

W końcu konfigurujemy i budujemy:

make ARCH=arm CROSS_COMPILE=${CC} distclean
make ARCH=arm CROSS_COMPILE=${CC} omap4_panda_defconfig
make ARCH=arm CROSS_COMPILE=${CC}

Jeżeli wszystko zbudowało się prawidłowo, to powinniśmy uzyskać przede wszystkim MLO i u-boot.img:

$ ls -l | grep -e "MLO\|u-boot.img"
-rw-rw-r--   1 marverix marverix   41860 mar 19 22:06 MLO
-rw-rw-r--   1 marverix marverix  365136 mar 19 22:06 u-boot.img

Wracamy do naszego katalogu pandaboard:

cd ..

Kernel

Klonujemy repo:

git clone https://github.com/RobertCNelson/armv7-multiplatform
cd armv7-multiplatform/

Proponuję scheckoutować najnowszą wersję 4.xx. W moim wypadku było to 4.20.x:

git checkout origin/v4.20.x -b tmp

No i budujemy:

./build_kernel.sh

Jeżeli wszystko poszło w porządku, to pod koniec mniej-więcej powinno być coś takiego:

-----------------------------
Script Complete
eewiki.net: [user@localhost:~$ export kernel_version=4.20.17-armv7-x15]
-----------------------------

Kopiujemy to export kernel_version=... i wykonujemy:

export kernel_version=4.20.17-armv7-x15

Natomiast w podkatalogu deploy powinniśmy zobaczyć pliki:

$ ls -l deploy
-rw-rw-r-- 1 marverix marverix  4806577 maj 22 13:20 4.20.17-armv7-x15-dtbs.tar.gz
-rw-rw-r-- 1 marverix marverix 19001283 maj 22 13:20 4.20.17-armv7-x15-modules.tar.gz
-rwxrwxr-x 1 marverix marverix  9433600 maj 22 13:19 4.20.17-armv7-x15.zImage

Wracamy do naszego katalogu pandaboard:

cd ..

Rootfs

Ściągamy minirootfs Alpine Linuxa dla architektury armv7 (lub bardziej generycznej armhf). I chociaż najnowszy działa (w momencie jak to piszę, to jest to 3.13.5), to na końcu całego procesu potrafi się bardzo długo włączać, bo jakiś proces crashuje. Szczerze mówiąc nie spodziewałem się, żeby najnowsza wersja systemu operacyjnego działała na tym sprzęcie bez żadnego "ale". Natomiast Alpine Linux oficjalnie wspirało Pandę do +/- 2019 roku. A więc wersja 3.7.x, dokładniej 3.7.3. Tak więc takowej będę używał:

wget -c https://dl-cdn.alpinelinux.org/alpine/v3.7/releases/armhf/alpine-minirootfs-3.7.3-armhf.tar.gz

Będzie nam też potrzebny "gotowy" obraz w tej samej wersji i architekturze. Można go rozpoznać po tym, że posiada człon "u-boot" w linku:

wget -c https://dl-cdn.alpinelinux.org/alpine/v3.7/releases/armhf/alpine-uboot-3.7.3-armhf.tar.gz

Minirootfs to naprawdę takie minimum minimum (w końcu ma niecałe 2MB!). Są to najbardziej podstawowe komendy, ale brak jest obsługi jakichkolwiek usług (w tym DHCP czy SSH). Dlatego potrzebujemy paczek, które umożliwą nam pracę w normalnych warunkach. Możemy ściągać te paczki jedna po drugiej, a możemy skorzystać z folderu apks, który znajduje się w tym "gotowcu".

Wypakowujemy zawartość pierwszej paczki do folderu rootfs:

mkdir rootfs
tar xf alpine-minirootfs-3.7.3-armhf.tar.gz -C rootfs

Wypakowujemy folder apks:

tar xf alpine-uboot-3.7.3-armhf.tar.gz -C rootfs ./apks

A także podstawowe ustawienia:

tar xf alpine-uboot-3.7.3-armhf.tar.gz ./alpine.apkovl.tar.gz
tar xf alpine.apkovl.tar.gz -C rootfs/

Przygotowujemy kartę SD

Sprawdzamy jak się nazywa nasze urządzenie blokowe:

$ lsblk
NAME        MAJ:MIN RM   SIZE RO TYPE MOUNTPOINT
sda           8:0    1  29,9G  0 disk

I dla ułatwienia:

export DISK=/dev/sda

Czyścimy kartę:

sudo dd if=/dev/zero of=${DISK} bs=1M count=10

Instalujemy bootloader:

sudo dd if=./u-boot/MLO of=${DISK} count=1 seek=1 bs=128k
sudo dd if=./u-boot/u-boot.img of=${DISK} count=2 seek=1 bs=384k

Partycjonujemy:

sudo sfdisk ${DISK} <<-EOF
4M,,L,*
EOF

A następnie formatujemy na ext4:

sudo mkfs.ext4 -L rootfs ${DISK}1

Montujemy:

export ROOTFS=/media/rootfs
sudo mkdir -p ${ROOTFS}/
sudo mount ${DISK}1 ${ROOTFS}/

Firmware WiFi

Po prostu klonujemy:

git clone git://git.kernel.org/pub/scm/linux/kernel/git/firmware/linux-firmware.git --depth=1

Kopiujemy rzeczy

Rootfs:

sudo cp -r rootfs/* ${ROOTFS}
sync
sudo chown root:root ${ROOTFS}/
sudo chmod 755 ${ROOTFS}/

Dajemy odpowiednie uprawnienia busybox:

sudo chmod 4755 ${ROOTFS}/bin/busybox

Tworzymy tymczasowego użytkownika sheldon z hasłem bazinga:

sudo sh -c "echo 'sheldon:x:1000:1000:Sheldon Cooper:/tmp:/bin/ash' >> ${ROOTFS}/etc/passwd"
sudo sh -c "echo 'sheldon:\$1\$bbt\$SY4ikXOUxJn9uf666cVtp.:0:0:99999:7:::' >> ${ROOTFS}/etc/shadow"
sudo sh -c "echo 'sheldon:x:1000:sheldon' >> ${ROOTFS}/etc/group"

Enablujemy użytkownika root i zmieniamy mu hasło na toor (oczywiście później należy zmienić za pomocą passwd):

sudo sed -i "1s/root:\!:/root:\$1\$bbt\$3YaV3qqIqN3RzpOd92eju0:/" ${ROOTFS}/etc/shadow

Tworzymy plik eEnv.txt:

sudo mkdir -p ${ROOTFS}/boot
sudo sh -c "echo 'uname_r=${kernel_version}' >> ${ROOTFS}/boot/uEnv.txt"
sudo sh -c "echo 'dtb=omap4-panda-es-b3.dtb' >> ${ROOTFS}/boot/uEnv.txt"

Kernel i wszystko co z nim związane:

sudo cp -v ./armv7-multiplatform/deploy/${kernel_version}.zImage ${ROOTFS}/boot/vmlinuz-${kernel_version}
sudo mkdir -p ${ROOTFS}/boot/dtbs/${kernel_version}/
sudo tar xfv ./armv7-multiplatform/deploy/${kernel_version}-dtbs.tar.gz -C ${ROOTFS}/boot/dtbs/${kernel_version}/
sudo tar xfv ./armv7-multiplatform/deploy/${kernel_version}-modules.tar.gz -C ${ROOTFS}/

Firmware WiFi:

sudo mkdir -p ${ROOTFS}/lib/firmware/ti-connectivity
sudo cp -v ./linux-firmware/ti-connectivity/* ${ROOTFS}/lib/firmware/ti-connectivity

fstab:

sudo sh -c "echo '/dev/mmcblk0p1  /  auto  remount,rw  0  1' >> ${ROOTFS}/etc/fstab"

Upewniamy się, że wszystko zostało zsynchronizowane:

sync

Odmontowujemy:

sudo umount ${ROOTFS}

Setup

Odpinamy kartę, podpinamy HDMI, RJ45, klawiaturę i myszkę, no i kartę. Odpalamy. Jeżeli wszystko się udało, to powinniśmy zobaczyć terminal z zachętą do zalogowania. Logujemy się na sheldona.

Teraz możemy się zmienić użytkownika na root:

su root

Przemontowujemy:

mount -t proc proc /proc
mount -o remount,rw /

Instalujemy wszystkie paczki:

apk add /apks/armhf/*.apk

Nie przejmuj się warningami i errorami, że nie może znaleźć adresu URL. Wszystko dlatego, że serwer DHCP nie działa, więc nic dziwnego. Jeżeli natomiast dostaniesz błąd, że nie może wybrać jakiejś paczki, bo coś tam breaks, no to przenieś na chwilę psującą tą paczkę np. folder wyżej - tak żeby nie trzeba było instalować jej. Najbardziej nas interesuje wszystko co zaczyna się na alpine, busybox oraz openrc

Rebootujemy maszynę.

reboot

Tym razem powinniśmy mogli odrazu wbić się na roota (bez potrzeby najpierw logowania się na sheldona).

(Opcjonalnie) Jeżeli mamy podłączony kabel sieciowy, a ale diody nie świecą, to oznacza, że najprawdopodobniej moduł ethernet nie jest załadowany:

modprobe -a smsc95xx

Odpalamy DHCP:

rc-service networking start

Przechodzimy główny setup:

setup-alpine

Aktualizujemy repozytorium:

apk update
apk upgrade

No i włączamy automatyczne odpalanie sieci i daemona ssh:

rc-update add networking
rc-update add sshd

Skończone!

Instalowanie paczek

Jeżeli chcemy zaintalować np. nano i Pythona 3 to wykonujemy:

apk add nano python3

Gotowiec

Jeżeli nie chce Ci się robić tego zgodnie z powyższą instrukcją (nie dziwię się), to możesz skorzystać z gotowca. Najważniejsze skompilowane pliki wrzuciłem na OneDrive.

Wystarczy pobrać skompresowany backup (alpine-3.7-250521.img.xz) i następnie:

cat alpine-3.7-250521.img.xz | unxz | sudo dd of=/dev/sdX

Gdzie X to oczywiście odpowiednia litera, zgodnie z tym co pokazuje lsblk.

Uwaga: Backup był robiony dla karty 4GB, więc jest to minimalny rozmiar na jaki można przywrócić obraz. Oczywiście może być większy. W takim wypadku po zakończonym procesie proponuję odpalić jakieś narzędzie do zarządania partycjami (np. gparted) i po prostu rozszerzyć partycję na całą wolną przestrzeń karty.

Pandaboard ES Rev B3

2021-05-23T22:12:00+02:00

Ze względu na zmiany w mojej firmie, dostałem do moich rąk trochę szrotu. Mianowicie Pandaboard ES Rev B3.

[gallery ids="147,146,145"]

Jest to minikomputer oczywiście na procesorze ARM, a dokładniej OMAP4460. Był to jeden z wielu minikomputerów, które wyrosły niczym grzyby po deszczu, zaraz po ogłoszeniu Raspberry Pi. No bo każdy chciał pokazać, że umie lepiej, a co ważniejsze - ugryźć chociaż kawałek tortu.

Krótko o specyfikacji

Sprzęt został wydany w 2010 roku, a więc 11 lat temu. Pierwsze rewizje wyposażono w 2 rdzeniowy Cortex-A9 o taktowaniu 1GHz. Wspierany był przez 1GB DDR2. W dodatku wbudowane została karta WLAN i BT, Port Ethernet, 2x USB 2.0 + chyba jeszcze 2 na konektorach, no i czytnik kart SDHC (max 32GB). Gwóździem programu miało być GPU z hardwarowym wsparciem filmów FullHD (30fps). Dzisiaj może to szału nie robi, ale wtedy? Pamiętam, jak te maszynki pojawiły się w firmie. Akceleracja sprzętowa FHD na takim małym sprzęcie to naprawdę robiła wrażenie.

Rewizji było więcej, a ostateczna nazywała się właśnie ES. Zamiast początkowego OMAP4430, użyto 4460 (o którym wspomniałem na samym początku). Miał on taktowanie 200Mhz większe, a więc 2x 1.2Ghz.

Pandaboard szczycił się mnogością konektorów na mobo. Popatrzcie tylko na diagram powyżej. Do kamerki, 2x dla rozszerzeń (w tym GPIO, UART, I2C), LCD, JTAG, no i debugowanie przez wbudowny port RS-232. Czego chcieć więcej?

Jeżeli siedzisz trochę w IT (a zwłaszcza w minikomputerach), możesz się zastanawiać "Skoro to był taki fajny sprzęt, to dlaczego nigdy o nim nie słyszałem/am?". I jest to bardzo dobre pytanie. Myślę, że powodów jest wiele.

The good, the bad and the ugly

Rozmiary

Czy płytka jest duża? No... nie. 10cm na 11cm to nie aż tak dużo przecież. Ale nie jest też tak mała jak malinka. A moim zdaniem, w sukcesie malinki ogromną rolę odegrała kompaktowość. Płyta po zamknięciu w pudełko spokojnie mieści się w kieszeni nastolatka. A Pandaboard? No właśnie. Jest taki... pokraczny. Ni to mały, ni to duży. W dodatku port ethernet jest portem combo z dwoma USB poniżej. Czyli sam ten element, ma 3,3cm wysokości. Do tego producenci chcieli dobrze... i dokleili na stałe gumowe nóżki pod spód płyty. Nóżki mają 7mm. Czyli cała płyta ma już 4cm wysokości.

Z 2 lata temu projektowałem obudowę do tej płytki (żeby wydrukować na drukarce 3D). Skończyłem na wymiarach 12x12x4. A to trzeba było pamiętać o karcie SD co wystaje, a to o porcie COM... Najgorsze było to, że pudełko miało bardzo dużo niezagospodarowanego miejsca. Zarówno pod, jak i nad i po bokach płytki. Myślę, że nie skłamię, gdy powiem, że 80% pudełka to była wolna przestrzeń.

Zasilanie

Pandaboard jest zasilany za pomocą zasilacza zakończonego popularnym "bolcem". Dołączany jest zasilacz 5V 4A. Tak, 4A. Co prawda z moich testów panda nie zjadała więcej niż 8.8W z gniazdka, ale zapewne są one niepełne, bo (jak zaraz się dowiesz) nie można używać w pełni wbudowanego GPU. Czy zatem nie można komputerka zasilić za pomocą USB (ponownie - jak w malince)? Tak, można. Manual podaje, że można zasilić za pomocą USB OTG. Ale...

USB OTG to port USB mini. Ja wiem, że mogę sie czepiać, ale dlaczego USB mini? Nie micro? W 2011 każdy miał kabelek i ładowarkę USB micro. A z tego co kojarzę, to przejściówki OTG przychodziły właśnie w formie USB micro - USB A, a nie USB mini - USB A. Jeszcze rozumiem, gdyby producent dodawał taki kabelek w zestawie. Ale nie - dostawało się tylko pudełko, płytkę i zasilacz.

Załóżmy, że jednak port USB mini to nie problem. Czeka nas natomiast kolejny zawód. Nawet jeżeli jesteśmy w posiadaniu ładowarki USB 5V 4A to panda będzie działać... wolniej. Tak, wolniej. Otóż wg manuala gniazdko USB OTG jak i normalne gniazdko zasilania idą przez układ, który hardwarowo steruje mocą procesora. Nie wiem o jakim spadku mocy mówimy (jeszcze nie robiłem testów), ale no nie jest to wesoła wiadomość.

Sterowniki

Pamiętasz jak pisałem, że panda ma układ graficzny wspierający sprzętową akceleracje zarówno filmów FullHD (H.264) jak i grafiki 3D (OpenGL)? Tak... nigdy nie zdołałem zobaczyć tego w akcji. Bo widzisz, producent wybrał układ PowerVR SGX540, który wspiera OpenGL ES 2.0, OpenGL ES 1.1, OpenVG 1.1 i EGL 1.3. Super. Tylko że... producent wspomnianego układu nie otworzył sterowników. A więc - nie ma do tego dostępnych sterowników. Wypuszczono 1 paczkę z Ubuntu 12.04, gdzie były dedykowane sterowniki wyłącznie dla tego systemu operacyjnego, oraz jedną paczkę z Androidem 4.4 (tak, można było na tym odpalić Androida). Co więcej, producent SGX540 nie udostępnił nawet dokumentacji, żeby ktoś mógł sobie sam napisać sterowniki.

Także kupujący pandusię w momencie zakupu byli na przegranej pozycji. Minikomputer, który na tamte czasy zdawał się wręcz idealny jako komputer pod TV... tracił praktycznie największego asa w rękawie. Bo softwarowe dekodowanie filmów na tym procesorze, uwierz mi, delikatnie mówiąc - działa słabo.

Oczywiście byli odważni, którzy próbowali to obejść, ale z tego co wiem, wszystkie (2) inicjatywy padły jeszcze w 2012 roku.

Wsparcie

Ja nie zliczę ile razy podchodziłem w pracy do tematu tych płytek. Nie lubię gdy sprzęt leży nieużywany. Mierzwiło mnie, że w 4 pudełkach leżą 4 komputery, praktycznie nigdy nie używane. I niszczeją. Ale ile razy siadałem do tematu - przegrywałem. Nie jestem specem od komputerów na bazie ARM. Ponieważ te komputery rządzą się swoimi prawami. Nie mają BIOSu czy UEFI. Zazwyczaj wszystko sprowadza się do czytania dokumentacji producenta, i jak on sobie wymyślił, że jaka zworka musi być w jakiej pozycji, i na którym bajcie na karcie SD (lub pendrivie) ma rozpoczynać się bootloader. I nie daj Boże, jeżeli nie wiesz jakie dokładnie masz kości pamięci.

Z mojego doświadczenia, bez wsparcia odpalenie czegokolwiek na tym sprzęcie graniczyło z cudem. Nie mówię wyłącznie o wsparciu producenta, ale przede wszystkim community. A Panda miała dość "małą" rzeszę fanów. Dolicz jeszcze wspomniane problemy powyżej i masz przepis na gwarantowany sukces. Myślę, że dużo się skłamię, jeżeli stwiedzę, że panda prawdziwego community nie miała, a większość linuxów usunęła pandaboarda z listy wspieranych platform do 2017 roku.

Rewizje

Możesz spytać "Marek, ale jak to - chcesz mi powiedzieć, że producent nie udostępniał obrazu Ubuntu na swojej stronie?". Tak, udostępniał... dla pierwszych 2 rewizji. A one nie były ze sobą kompatybilne. Obraz dla rewizji A3 nie działał dla rewizji B3. I to było dla mnie największym mindfuckiem. Jak można namieszać tak bardzo we własnym ekosystemie. Nie zliczę ile razy miałem sytuację, że już znalazłem instrukcję jak odpalić Ubuntu ze sterownikami GPU (!!!), ale... dla pierwszej wersji pandy. Nie ES Rev B3 (czyli ostatniej).

Możesz zatem spytać "Ale to była, aż taka duża różnica? Nie wystarczyło gdzieś zamienić A na B i już?". Pandaboard ma CPU, RAM i GPU na jednym kawałku krzemu. Czyli jak w rewisji ES B3 producent postawnowił użyć kości Elpida, to cały krzem był inny. A co za tym idzie adresy w pamięci. Do dziś, jak chcesz bootloader (u-boot'a) dla ES B3, to najpierw musisz ściągnąć osobno źródła u-boot'a, i później osobno patche dla kości Elpida. No i na końcu zbudować to ze źródła.

Ciepełko

Jestem starym PCtowcem, więc mam wyrobione zdanie o Intel, AMD, NVIDIA czy nawet zapomnianej już VIA. Ale rynek ARM to dla mnie trochę czarna magia. Ciężko mi więc wypowiadać się na temat procesora OMAP4460. Wiem jedno: grzeje się. Oj, grzeje. Po zakończenu aktualizacji Ubuntu palca na krzemie nie położysz. No, tzn. położysz ale bardzo szybko zdejmiesz ;) I to jest chyba dla mnie największe zdziwienie - dlaczego producent, nie zamontował żadnego radiatora fabrycznie? Ja kupiłem na znanym serwisie (już nie) aukcyjnym kilka aluminiowych radiatorów + klej termoprzewodzący. Ale mimo tego, procesor bez problemu osiaga 70 stopni.

Podsumowanie

Tak więc nie dziwie się, że pandaboardy nie stały się hitem. A ile one w ogóle kosztowały? Z informacji, które znalazłem, w 2010 roku $174. Po uwzględnieniu inflacji, dzisiejsze $214. Revolut pokazuje mi 798,85zł. Dla porównania Raspberry Pi 4 z 4GB RAM kosztuje dzisiaj ok. 290zł. Jest różnica, prawda?

Nie mniej, skoro mam takowe w rączkach, postaram się je jakoś wykorzystać.

W następnym poście: instalowanie Alpine Linux na Pandaboard ES Rev B3! :)

Psalm 2

2020-11-11T21:58:00+01:00

Mrok, który tak dobrze znam,
znów chce spowić moje serce.
Kruki nadleciały i pukają w szyby.
Niestrudzone i nachalne.
Odwracają moją uwagę.
Domagają się bym na nich skupił uwagę.
Zamykam uszy by nie słyszeć,
zamykam oczy by nie patrzeć.
A Ty Panie okrywasz mnie swoim płaszczem.
Moje nozdrza wypełnia Twój zapach -
mirra, kadzidło, oliwa i zapach drewna.
Kładziesz dłoń na mojej głowie,
a ja oddaje Ci ból.
Zapada cisza.
Oplata mnie Twoje ciepło.
Ty Panie o mnie dbasz,
a łzy moje cisną się do oczu.
Jak to jest, że nie muszę zasłużyć na Twoją Miłość?
Jak to jest, że przychodzisz mimo drzwi zamkniętych?
Jak to jest, że przytulasz mnie mimo wszystko?
Jak to jest, że się mnie nie wstydzisz?
Nie muszę nic mówisz, bo Ty Panie wiesz.
Przyjmujesz mnie, takiego jaki jestem.
Jesteś moim obrońcom i wybawicielem.
Tylko w Tobie odnajduję ukojenie,
siłę, moc i motywację.
Kto zrozumie to i pojmie?
Kto odważy się ogarnąć to ludzkim rozumem?
Odnalazłeś mnie Panie, i nadałeś mi imię.
Ukochałeś mnie, i wypełniłeś nieskończoną pustkę w moim sercu.
Zabrałeś ciemność, a przyniosłeś światło.
Zabrałeś smutek, a wprowadziłeś radość.
Zabrałeś śmierć, a dałeś mi życie.

Psalm 1

2020-11-05T20:01:00+01:00

Panie mój i Królu,
Boże ukochany.
Ciebie chcę wychwalać,
w tym psie co liże me rany.
Tylko Ty rozumiesz ból mój i smutek,
co serce me wypełnia.
Pod Twym drzewem dajesz mi odpocząć,
i odłożyć swą lutnię.
Dałeś mi tego psa - niczym ducha pocieszyciela,
bo człowiek ode mnie stroni,
a dusza ma po raz kolejny -
obumiera.
O Panie, wychwalać Cię chcę,
mimo, że łzy spływają mi po policzkach,
a z ust najchętniej by wyszły przekleństwa,
ciemność i depresja.
Ty mnie nie zostawiasz,
lecz przytulasz i przygarniasz do swojej piersi.
Ogień Twej Miłości koi moje serce,
uspokaja zszargane nerwy.
Bądź Panie Błogosławion,
w tym psie co zasypia u moich stóp głaskany.
Jezu mój drogi,
za mnie ukrzyżowany.

Głębia przyzywa głębię hukiem wodospadów

2019-05-12T19:10:00+02:00

"Głębia przyzywa głębię hukiem wodospadów" (Ps 42,8)

Serce mi krwawi, gdy patrzę na Facebooka ostatnio. Gdy dzielimy się na obozy: jedni parodiują obraz Matki Boskiej Częstochowskiej, a inni go bronią. Dalej katolicy dzielą się między sobą i sądzą "a ty nie jesteś katolikiem", "prawdziwy katolik to tak i tak" itd. Serce mi krwawi, gdy oglądam filmy o poważnych problemach wśród duchownych. Gdy widzę reakcję ludzi. Ludzi, którzy najczęściej nie mają nic wspólnego z Kościołem, a pierwsi stają na miejscu sędziego i wydają wyroki. Wydają opinie. Oceniają czy głoszą złote rady i rozwiązania. Serce mi krwawi, gdy idę na urodziny do przyjaciela, a kolega, który był w duszpasterstwie podobnie jak inni głosi złote rady co trzeba zrobić, a na pytanie co on robi, mówi, że nic. Smutno mi Boże i serce mi krwawi, bo... czuję jak Tobie, Boże, jest smutno. Twój smutek Boże wypełnia mnie, bo za każdym razem, gdy widzę Cię przybitego na krzyżu, to czuję jak wbijam, jak wbijamy, gwoździe w Twoje rany. Każdy ksiądz dopuszczający się tych okropności. Każdy katolik ubierający się w togę i sądzący swoich współbraci. Każdy przeciętny Kowalski, który głosi swoje złote rady odnośnie celibatu czy Twojego umiłowanego Kościoła. Każdy ja - Marek - gorszący innych swoją impulsywnością czy brakiem reakcji na zło. Smutno mi Boże, to tak często zapominamy co jest ważne - Twoje Miłosierdzie. Siostrze Faustynie powiedziałeś, żebyśmy byli miłosierni, bo tylko wtedy wejdziemy do nieba przez bramy Twojego Miłosierdzia - bo jeżeli chcemy sądzić to inaczej będziemy musieli przejść przez bramy Twojego osądu. Drogi czytelniku czy czytelniczko - możesz myśleć, że jestem kolejną osobą, która próbuje zamieść problemy pod dywan. Ale nic bardziej mylnego. Dobrze, że takie filmy jak "Kler" czy "Tylko nie mów nikomu" powstają. Żałuję strasznie, że my - Kościół - nie potrafiliśmy dać przykładu wcześniej jak bić się w pierś i przyznać do błędu wcześniej. Bo to powinno się stać wcześniej. Nie miejmy złudzeń - my jesteśmy Kościołem i to my go tworzymy. My jesteśmy wspólnotą, którą umiłował Jezus. I może wydać się to Tobie skandaliczne, ale Jezus kocha każdego grzesznika - nawet pedofila. Różnica jest taka, że Bóg nie potępia nikogo - tylko czyny. Nie potępia mnie, ani Ciebie za świństwa, które wyprawiamy, bo wierzy, że się odmienimy. Tak samo wierzy, że Ci, którzy aktualnie kierują jego Kościołem - opamiętają się. Niczym nacinacze sykomory przychodzą w odpowiednim czasie, aby naciąć owoce, aby wypłynęła z nich wszelka gorycz i została sama słodycz. Tak przyszedł czas, aby naciąć nas. Każdego z nas. Abyśmy nie pokazywali palcem, ale zaczęli zmieniać i zbawiać świat od samych siebie. Znów - nie neguję tego, że zło trzeba nazwać złem i w świetle prawa świeckiego tych ludzi na ziemi trzeba od razu odsunąć i ukarać za to co zrobili. Ale nie dajmy wciągnąć się w tą spiralę nienawiści do drugiego człowieka. Tak jak berserkerzy w szale zabijania i amoku nie wiedzieli co robią. Tak nienawiść pęta i wypacza myślenie. Wiem co piszę, naprawdę. Sam to przechodziłem. Przez wiele lat kręciłem się w tej spirali nienawiści i siadania na tronie sędziego. Wskazywania palcem i mądrzenia się. Ale to buduje tylko własne ego. To nie jest miłosierdzie. To czego nam trzeba to modlitwa za nas - za Kościół. Powiedz... kiedy ostatnio modliłeś się za swojego wikariusza czy proboszcza? Ba! Kiedy ostatnio z nim rozmawiałeś/aś? Wtedy, kiedy coś potrzebowałeś? Może chrzest? Może spowiedź? Czemu traktujemy tych ludzi jak... automaty. Wkładamy 2zł i chcemy dostać coś coś w zamian. A kiedy patrzyłeś ostatnio na tego człowieka jak na człowieka, a nie automat czy urzędnika? Zaprosiłeś go kiedyś na kawę? Zobaczyłeś z jakimi problemami boryka się ten człowiek? Dałeś szansę poznać siebie i swoje problemy - żeby nie był taki oderwany od rzeczywistości? Jesteśmy z roku na rok co raz bardziej roszczeniowi. Wszystko nam się należy "tu i teraz" (jak to Luxtorpeda śpiewała). Najlepiej za darmo - przecież nam się należy. A co dajemy z siebie? Chcemy lepszego Kościoła - bardziej do ludzi, ale co my robimy w tym kierunku? Jeżeli nie my tego rozpoczniemy, to kto? Czy chcesz tego czy nie, ale jesteś *bardzo ważnym* elementem Kościoła drogi czytelniku czy czytelniczko. To od Ciebie zależy przyszłość. Może wydawać Ci się, że to przesada - pukasz się teraz w głowę, albo podśmiechujesz, ale taka jest prawda. Samo się nic jeszcze nic nie zrobiło. Jezus nas wybrał i postawił dziś w takim miejscu i czasie, abyśmy razem budowali ten Kościół. Tak, to księża sprawują obrzędy, tak to oni udzielają sakramentów, ale bez nas - Kościół by nie istniał. Bez naszego wychowania kolejnych pokoleń nie byłoby życia. Każdy nasz gest i słowa mogą budować i burzyć. Moje czy Twoje dziecko może być nauczycielem, sprzątaczką, astronautą albo księdzem. *Każda* z tych funkcji będzie ważna. Podkreślam - każda. I jeżeli Bóg wybierze akurat Twojego syna lub córkę do drogi konsekrowanej, to co? Odmówisz Bogu? Czy wolałbyś mieć pewność, że zrobiłeś wszystko, aby to Twoje dziecko nie stało tą osobą, która stała się "potworem"? Nie miejmy złudzeń - czym skorupka za młody przesiąknie, na starość trąca. Film "Kler" pięknie to pokazał. Te zaburzenia i problemy w dorosłości są zawsze wynikiem błędów wychowania. Więc jeżeli to nie my - dzisiaj - przerwiemy tą pętlę nienawiści i oskarżania się, to kto? Nienawiść zawsze prowadzi do wojny i podziałów. Nigdy nie buduje - dzieli. Chwyć Nowy Testament i otwórz Dzieje Apostolskie, czy którykolwiek list. Jesteśmy tylko ludźmi - ludzie już wtedy się kłócili między sobą. Jedni mówią "My jesteśmy od Piotra", drudzy "My od Pawła". Tacy już jesteśmy - zranieni, połamani, grzeszni. I tylko pod sztandarem Jezusa możemy być mocni. Tylko pod Jego ramionami - słysząc jak bije Jego pałające Miłością serce - możemy stawać się lepszymi ludźmi, którzy patrzą na siebie z Miłością i są zdolni naprawiać i budować, a nie dzielić i niszczyć.

"Głębia przyzywa głębię hukiem wodospadów". Niech ten huk przywoła głębię Miłości, a nie nienawiści.

Krajobraz Serca Twój

2017-11-07T10:10:00+01:00

Wyciągnij ją do mnie tak
abym mógł zobaczyć
jak idziesz przez ten świat
Pokaż no pokaż ją mi
weź już nie wstydź się
nie odgryzę jej Ci

Intrygują mnie strasznie
wszystkie - nawet te małe
duże z resztą też
Różne różniaste
Tłuste i kościaste
Z palcami lub bez
Dłoń to piękna rzecz

To co w życiu dokonujesz
na dłoni swej malujesz
Cały cała Ty
a także on ona i wy
chcąc tego czy nie
zamykasz w niej też mnie

Wszelki trud i wysiłek
potu galony
hektolitry łez
a nawet krew
Wyryły się w niej

Wszystko co w głowie Twojej gra
co w duszy stuka
a sercu puka
rozlewa się tam

Każda jest inna
każda odmienna
Tak jak ja i Ty
robotnicze maklerskie
położnicze pakerskie
księgowe lekarskie
wojskowe malarskie
Każde inaczej spracowane
Każde inaczej pilnowane

Dlatego chcę zobaczyć
teraz zaraz już
Dotnij moją twarz
Bym mógł poczuć Twoją dłoń
Krajobraz serca Twój.

Leszno, 21.07.2011

Ballada dla Nieznajomej

2017-11-05T22:55:00+01:00

Gdy codzienność przytłacza Cię znów
Szary dzień, chłodna noc
Pełna pustych snów

A Ty w koc otulona łkasz
Marzysz jak by tu zmienić
Po swojemu świat

Na życie pomysłów masz ze sto
Przebierasz i wybierasz
Przecież to nie to

Bez nadziei na lepsze twe dni
Siadasz w parku na ławce
Księżyc pięknie lśni

A ja też siedziałem przecież tam
Nuciłem coś pod nosem
Byliśmy sam na sam

Ze zdumieniem przyglądasz się mi
Spojrzałem wtem na Ciebie
Zaśpiewałem Ci...

Bo Wolność to wszystko
A Miłość to cała reszta
Kiedyś słowa te zrozumiesz
Póki co je pamiętaj
(x2)

Tej nocy nie mogłaś znowu spać
Spoglądałaś w gwiazdy
Wiatr lekko wiał

Więc biegniesz i gnasz ile sił
Niewzruszona - gotowa
Krzyczysz "Ja chcę żyć!"

Bo Wolność to wszystko
A Miłość to cała reszta
Kiedyś słowa te zrozumiem
Póki co je pamiętam
(x2)

Leszno, 24.09.2010

22:22

2017-11-03T23:01:00+01:00

Nie potrafię dokładnie powiedzieć kiedy to się zaczęło. Myślę, że jakoś 1. klasie liceum. Początkowo nie zwracałem na to uwagi, ale pamiętam dzień kiedy leżąc w łóżku spojrzałem na zegar na ścianie i spostrzegłem śmieszną godzinę - 22:22. Zaczęło to się powtarzać co raz częściej. W pewnym momencie zacząłem zadawać sobie pytanie - może świruję? Może mój mózg tak się już zaprogramował, że robię to odruchowo? Był kiedyś film z Jim'em Carrey'em Numer 23. Pomyślałem, że może mam podobnie? Byłem prawie pewny, że to moja projekcja. Uwierzyłbym w to, gdybym faktycznie zawsze patrzył w ten sam zegar. Ale to zdarzało się patrząc na różne zegary. Raz na komputerze, raz na tym na ścianie. Przed i po zmianie czasu z letniego na zimowy (i vice versa). Kiedyś wstałem w nocy do toalety i idąc zerknąłem na magnetowid (gdzie prawie nigdy nie było prawidłowej godziny...) i tak: 22:22. Nie było to regularnie. Ale wracało. Na studiach miałem kolejny dowód, że to nie jest moja mania - nie zapomnę jak wieczorem zobaczyłem na komputerze 22:22, a następnego dnia rano podjechał po mnie tramwaj linii 2, o numerze bocznym 2222. Nieźle co nie? Wspomniany Jim pewnie już dawno dostałby świra. Ale ja jakoś miałem takie przeczucie, że Ten tam chce coś mi powiedzieć, tylko nigdy nie wiedziałem co. I w sumie nadal nie wiem. Jednak pisząc ten wpis i szukając w wyszukiwarce Liczby w Biblii natrafiłem na stronę z portalu wiara.pl. I co?

„Dwa” – wskazuje na świadectwo bądź też pomoc, wsparcie. Tak rozumiano obecność słońca i księżyca, by się wzajemnie wspierali w oświetlaniu ziemi (Rdz 1,16). Dziesięć przykazań było umieszczone na dwóch kamiennych tablicach. Jezus wysyłał uczniów po dwóch, by byli dla siebie wzajemnie pomocą.

Dla mnie przekaz stał się nagle jasny: W kulturze Judaistycznej powtórzenie czegoś oznaczało spotęgowanie. Np. jak ktoś powiedziałby Cukier cukrów to oznaczałoby polskie cukier nad cukrami, czyli że to jest tak dobry cukier, że nie ma w sobie lepszego. 22 oznacza więc, że to ma być pomoc nad pomocami. Pytanie brzmi czy mam udzielać pomocy czy prosić o pomoc? Dlatego jest 22:22. 2 występuje 4 razy oddzielona dwukropkiem. Jakby Bóg mi odpowiadał od razu: i to i to. Udzielaj wsparcia i pomocy tak dobrze jak tylko jej potrafisz, ale jesteś też człowiekiem (i w dodatku bardzo słabym) - proś więc bardzo mocno o pomoc, bo wiesz, że nie umiesz o nią prosić, a wiesz też, że bardzo mocno jej potrzebujesz, oj bardzo.

Dzięki Ci Boże!

Witaj, świecie po raz kolejny

2017-10-16T19:21:00+02:00

Często żałuję swoich decyzji. Tak było, jest i pewnie będzie. Jedną z takich decyzji, którą dziś bardzo żałuję było niszczenie moich rysunków. Często je paliłem w piecu czy po prostu darłem na strzępki, żeby czasami ktoś nie znalazł ich w koszu czy na wysypisku śmieci. Niedawno zacząłem żałować tego. Chciałbym dzisiaj móc zobaczyć co wtedy robiłem i móc porównać, czy robię postępy czy wręcz przeciwnie. Inną decyzją, której żałuje było usuwanie swoich poprzednich blogów. Porzucanie ich jak niechcianych dzieci. Chociaż bardzo dobrze pamiętam jak wyglądał mój pierwszy blog. Mrok rozświetlany skrzącym się światłem odwiedzającego trzymającego w ręce pochodnię - scena żywcem ściągnięty z Katedry Bagińskiego. To tam powstawały pierwsze (i ostatnie [póki co]) rozdziały Amadeusza. Żaden blog po tym nie miał tego czegoś. Tej duszy. Tego tchnienia, którego chyba do dziś poszukuję. Później były inne. Ostatni, który prowadziłem najdłużej służył mi za swoisty dziennik snów. Pomagało mi to nie zapominać o tym co śniłem i sprawdzać częstotliwość występowania podobnych schematów. To w trakcie tych "badań" pierwszy raz doświadczyłem incepcji - podwójnego śnienia. Do dziś pamiętam o czym to było i jakie to było uczucie, gdy obudziłem się naprawdę... chociaż nie w pełni przekonany czy aby na pewno. Jak w tym kawale - niesmak pozostaje. Jakiś czas temu przenosiłem swoje łachmany na inny serwer... i blog razem z bazą danych zatonął na starym statku. Bez szans odzyskania danych (tak, pisałem maile do adminów hostingu, czy nie mają czasem backupów). Szkoda. Teraz to widzę. Muszę po raz kolejny zaczynać od nowa. Cóż. Pozostaje mieć nadzieję, że tym razem nauczony doświadczeniem nie popełnię po raz kolejny tego samego błędu.

A więc witaj świecie po raz kolejny. Idący na śmierć pozdrawiają cię.

Tego dnia jednego w roku

2015-12-06T19:29:00+01:00

Tego dnia jednego w roku
Każde dziecko wygląda zmroku
Bo dobrze one wiedzą, że
Prezent przyjdzie - klocki Lego

Radość przeto ogromna na ich twarzach
Gdy ciemnieje za oknem
I śnieg zaczyna padać
Cała rodzina siada do wspólnej wieczerzy
By połamać się opłatkiem
Dzieci z mamą
Tata z dziadkiem

Wtem kolędy się zaczynają
Lulajże Jezuniu wszyscy śpiewają
I o tym jak pastrze
Przybieżeli do Betlejem
Jak Triumfy tego dnia
Panowały na Niebie
Dziadek zanucił z cicha
Podnieś rękę Boże dziecie

W noc, która była licha
Ostatnią pieśnią, którą
Tej nocy zaśpiewano
Było o mądrych tego świata
Którzy przyszli do dziecięcia
Z darami i dobrą radą

Dzieci wyobrażały sobie całą tą scenę
Stajenka taka mała, a tam
Drużyna pasterzy stała
Osły, krowy i woły
Owce, barany i kozy
Nawet kura co właśnie zniosła jajko
A pośrodku tej całej scenki
Boże Narodzenie się dokonało

Słowo Ciałem się stało
Dziecko, które nie było aniołem
Lecz wcielonym jedynym Bogiem
Tak właśnie Miłość Jego się dokonała
W sposób, który nikomu się nigdy nie śnił

Dzieci z zadumy pukanie do drzwi wyrwało
Mama otworzyła, a zimno z dworu zawiało
Postać w czerwonym płaszczu się pojawiła
Uśmiechnęła się szeroko
Prezenty wręczyła
I Wesołych Świąt
Wszystkim domownikom życzyła

// moja żona postanowiła zrobić mi niespodziankę i w Mikołajki 2015 postanowiła, że dostanę prezent jak wykonam wszystkie zadania... jednym z zadań było napisanie "wiersza", który zawierałby nazwy kolęd

Księżniczka Selene i Piotr the Woźnica

2011-02-24T09:27:00+01:00

Dawno dawno temu żyła sobie księżniczka, a na imię jej było Selene. Uroda jej zawstydzała nie jedną kobietę, a czar wodził każdego (zdrowego) mężczyznę. Niestety było jedno ale: księżniczka w dzień spała, a w nocy wstawała. Gdy spała, nikt jej nie mógł obudzić – spała jak zabita i tak także wyglądała, ponieważ jej skóra była blada, a ciało zimne. Natomiast, gdy budziła się, jej skóra nabierała żywego koloru, a ciało stawało się ciepłe. Sama zaś księżniczka była osobą o bardzo żywym charakterze – o ile nie spała. Wydawać by się mogło, że nie miała wielu znajomych, ponieważ przecież wszyscy w nocy śpią. O dziwo było wręcz przeciwnie, Selena miała wielu znajomych, ponieważ w nocy tryskała wręcz energią i zawsze wybywała z zamku do królewskich klubów. I chociaż była tylko księżniczką, to jednak była królową parkietów, a nie było w całym królestwie ani klubu, a w tym klubie mężczyzny, z którym ona by nie tańczyła. Chociaż zdarzało się też, że tańczyła również z kobietami.
Pewnej nocy, która chyliła się już ku zachodowi, księżniczka jechała już do siebie – wracając jak to zawsze odwożona przez woźnicę. Panienka w pewnej chwili znienacka zapytała:
- Piotrze?
- Tak?
- Czy jestem piękna?
Mężczyzna oniemiał i popatrzył się tępo na nią, po czym odpowiedział spokojnym tonem:
- Nie znam piękniejszej panienki, księżniczko.
Ona zaś, nie czekając chyżo zadała drugie pytanie:
- Czy mnie kochasz?
Woźnica otworzył oczy z niedowierzania. Przez chwilę mogłoby się zdawać, że stracił panowanie nad powozem. Niezwłocznie jednak odpowiedział równie spokojnym tonem:
- Kocham Panią jako moją przyszłą królową, której będę rad służyć jak potrafię, lecz nie mogę dać Ci więcej o księżniczko…
Westchnęła ciężko i z zadumą zawiesiła wzrok na jaśniejące niebo oraz księżyc, który powoli znikał. Tym samym zaczęła intensywnie ziewać, a jej skóra zaczęła bladnąć. Oparła głowę o ramię kierowcy i zasnęła. Wtem szepnął jakby kończąc:
- …chociaż chciałbym. Śpij dobrze.
Po chwili jednak zatrzymał się przed zamkiem, a służba zaniosła śpiącą do jej komnaty.
Mijały kolejne dni i tygodnie.
Pewnego przedporanka, gdy wóz księżniczki znów zawijał na chatę, ona odezwała się tymi słowami:
- Jak to jest?
- Ale co panienko? – zapytał woźnica
- No w dzień. Jak to jest? Jak to wygląda? Co jest na niebie? Jak ludzie się bawią? Opowiedz mi.
- Dzień? Hmm… – biedny dorożkarz nie wiedział zbytnio co odpowiedzieć, wiedział że nie może palnąć jakiegoś głupstwa, ponieważ może ją to urazić, z drugiej jednak strony chciał jak najdokładniej zobrazować się to co chce jej przekazać – Jak widzisz księżniczko, księżyc powoli zanika, a niebo staje się jaśniejsze. Dzieje się tak ponieważ słońce wynurza się zza tamtej góry. Dzień to wędrówka słońca po całym niebie. – mówiąc te słowa, woźnica jedną ręką trzymając lejce, drugą kreślił po niebie dłonią – Z minuty na minutę niebo staje się coraz to jaśniejsze. Dzieje się tak aż do południa, czyli gdy słońce znajduje się najwyżej. Później, powoli powoli słońce znowu dąży do tego aby się schować tam, za rzeką. W dzień zazwyczaj nie ma imprez w klubach. Kluby są zamknięte. Więc jest nudno. Ludzie wychodzą na ulicy i szukają sposobu jak zabić czas. Tak naprawdę nic ciekawego się nie dzieje. – Mówił tak ponieważ, nie chciał robić przykrości księżniczce.
- Oh… hm… to dziwne, Julia mówiła w ogóle co innego. Nie okłamałbyś mnie, prawda?
- Nie! Skądże! Ym… ja… ja… - Powożący zaniemówił i wpatrując się w księżniczkę myślał intensywnie jak się wymigać. Jednak długo myśleć nie musiał ponieważ, na jego oczach księżniczka robiła się co raz to bladsza, a jej oczy same jęły się zamykać.
Woźnicy zrobiło się strasznie głupio i poczuł, że oszukał księżniczkę. Gdy będąc pod zamkiem, służba wzięła śpiącą, on wpatrywał się w słońce, które wschodziło zza pasma gór.
Następnej nocy, gdy woźnica znów odwoził Selene, tym razem on rozpoczął:
- Księżniczko, bardzo przepraszam za moje wczorajsze niegodziwe zachowanie. Zaiste okłamałem Cię, jednak chciałem zrobić to w dobrej wierze. Tak, to fakt – miasto w dzień żyje, czy wręcz nim tętni. Nie skłamałem, mówiąc że kluby są zamknięte. Jednak nie muszą być otwarte, ponieważ ludzie chodzą po ulicach, a tu gdzie teraz mijamy ten pusty plac, to targowisko. W dzień jest tu pełno straganów, o najróżniejszych barwach, a ludzie garną się tu setkami. A dałbym głowę, że jest tu i głośniej niż w klubie. Dzięki słońcu, rośnie wszystko co zielone. W nocy wszyscy odpoczywają, wraz z roślinami. Oprócz tego, na każdej ulicy jest jakiś mały zakład. Na przykład o tutaj mieszka stary szewc Mikołaj, który klnie jak na szewca przystało, ale serce ma wielkie. A tam, mieszka nasz kowal Antoni, który i dla tych pięknych koni kuje podkowy.
- A ta wielka spiczasta budowla? – wtrąciła jakby zauroczona księżniczka
- To jest katedra. Tutaj Twoi ojciec, a mój król i pan był koronowany. Tutaj także Twoi rodzice brali ślub. Oraz Ty zostałaś ochrzczona, chociaż ludzie mówią, że początkowo księżniczkę chcieli pochować, jednak w nocy, gdy leżałaś w kościele, Twoja matka, która nad Tobą płakała usłyszała Twój płacz. Dopiero później okazało się, że… wolisz noc.
- Bo ja wiem czy wolę… noc jest cudowna, to fakt. Ale… mówisz tak pięknie… ah ile bym dała, aby zobaczyć ten dzień.
- Księżniczko! – krzyknął nagle woźnica – Obiecuję Ci, że znajdę sposób, abyś dzień zobaczyła!
Ona uśmiechnęła się, po czym pocałowała go w policzek i powiedziała:
- Dziękuję Piotrze. – Po tych słowach zasnęła.
Dzień po dniu, tydzień po tygodniu – czas mijał.
I pewnego dnia… gdy dziewczyna znów przysypiała na ramieniu dorożkarza, ona powiedziała:
- Do jutra Piotrze.
- Coś mi mówi, że spotkamy się szybciej – odpowiedział woźnica tajemniczo z uśmiechem na twarzy, na co panienka się zdziwiła, ale sen ją zmorzył i się wyłączyła
Wóz zatrzymał się przed zamkiem. Woźnica szybko wyskoczył z wozu mówiąc do służby:
- Nie wyciągajcie jej! Zaraz wracam! – Po czym pobiegł w stronę komnat królewskich
Wbiegł do środka i już zmierzał w stronę komnaty króla, gdy wtem rzucili się na niego goryle przyboczni.
- Woźnica, odbija Ci? Życie Ci nie miłe? My wiemy, że trochę ruchu nie zaszkodzi, ale my lubimy swoją robotę, więc sorry.
Straż chwyciła mężczyznę pod pachę, lecz ten zaczął krzyczeć ile sił w płucach:
- WASZA KRÓLEWSKA MOŚĆ! PANIE! KRÓLU! CÓRKA! CÓR… – krzyk został przerwany, ponieważ goryl zakneblował mu usta
- Pogięło Cię facet? Chodź Robert, policzymy się z nim na zewnątrz.
Lecz w tej chwili dobiegł ich dźwięk otwierających się drzwi. W progu stał król.
- Kto na miłość Boską śmie mnie budzić o tej godzinie?!
- Ja Panie! – wykrzyknął Piotr
- No i masz… nocki źle mu służą… – dopowiedział Robert
- Woźnica? Zaraz… co się stało? Co z Seleną?! Gadaj!
- Nic Panie, śpi! Ale nie w tym rzecz! To znaczy właśnie w tym! Panie racz mnie wysłuchać! Błagam!
- Mów więc.
- Panie, chcę pokazać Twojej Najpiękniejszej córce dzień!
- Oszalałeś? Toż to ona śpi… Piotrze? – przytaknął drugi goryl - Piotrze… weź dzisiaj wolne, Paweł Cię dzisiaj zastąpi… Robert ma rację – nocki Ci źle służą.
- Panie! Racz mi zaufać! Błagam! Jeżeli kochasz swoją córkę, to pozwól! Tylko na 6 godzin! Obiecałem jej to! A dzisiaj jest jedyna okazja, która na to pozwoli!
- Dzisiaj…? – zapytał zaciekawiony władca – A dlaczego właśnie dzisiaj?
- O najwspanialszy! Dzisiaj jest pełne zaćmienie słońca, kolejna taka szansa nie powtórzy się za naszego żywota….
- Aaaah…. rozumiem! Dobrze Piotrze. Masz zatem moje pozwolenie.
- Dzięki Ci! Dzięki! Nie pożałujesz tego Panie! – po czym jednym ruchem chwycił swój kapelusz z podłogi i wyleciał niczym przeciąg.
Woźnica wsiadł na powóz. Ruszył powoli i bez pośpiechu. Ponieważ, dopiero kawałek słońca zrobił się czarny. Piotr jechał powoli, patrząc jak miasto budzi się do życia, tym samym jak z minuty na minutę słońce przypominało coraz to bardziej rogala, aż w końcu…
- Trzy… dwa… jeden… dzień dobry królewno!
Twarz Seleny zaczęła nabierać kolory, a jej oczy powoli otwierać się.
- Gdzie… gdzie ja jestem? – spytała
- Obiecałem i dotrzymałem obietnicy – powiedział woźnica, którego wręcz rozpierała duma – księżniczko Seleno. Oto dzień. Jest ciemno jak w nocy i obudziłaś się ponieważ mamy zaćmienie słońca. Popatrz na niebo. Widzisz? To oznacza, że księżyc uśmiechnął się do Ciebie i zakrył dla Ciebie słońce. – powóz zatrzymał się, po czym Piotr wysiadł – Chodźmy księżniczko, mamy tylko 6 godzin.
Piotr oprowadzał księżniczkę po całym mieście. Ludzi nie do końca na początku wiedzieli kto to, jednak szybko rozeszła się wieść.
- Antoni! – zawołał Mikołaj - Kto to do jasnej cholery jest?
- Cicho stary baranie! – zganił szewca kowal i dalej mówił szeptem - Nie wiesz? Toż to księżniczka Selena, ta która umiera na dzień i budzi się w noc!
- O jasna cholera… A z kim ona idzie? To Piotr…? Piotr woźnica?
- No na to wygląda…
- A to Ci farciarz pierdolony! – podniósł głos podniecony szewc
- Antoni na Boga, ciszej!
A czas leciał nieubłaganie i nikogo nie słuchał.
- Na koniec chciałem pokazać Ci katedrę, o którą spytałaś. Wejdźmy – po czym Piotr popchnął ogromne drewniane wrota, a chłód panujący w świątyni przywitał ich.
- Jakie to cudowne! – powiedziała zachwycona i jakby oczarowana gotyckim stylem katedry dziewczyna
- Tak, wiem.
Selena, zaczęła nagle biec tanecznym krokiem okręcając się co chwilę w stronę ołtarza. Zatrzymała się, wpatrując się w ogromną rozetę. Blask promieni słonecznych dobiegających przez witraż padał na twarz księżniczki. Piotr zbliżył się do księżniczki oczarowany jej urodą jak nigdy dotąd.
- Piotrze?
- Tak?
- Czy jestem piękna?
- Nie znam piękniejszego stworzenia od Ciebie, księżniczko.
- Czy mnie kochasz?
Piotr milczał. Zamknął oczy by zebrać myśli. Wtem poczuł w nozdrzach, jakby świeże powietrze, którym oddychał w nocy. Otworzył oczy i zobaczył zaledwie kilka centymetrów od swojej twarzy jej twarz.
- Bo ja Ciebie tak. – powiedziała i nie czekając na odpowiedź, pocałowała Piotra. On natomiast objął ją i tulił, tyle ile miał sił. Lecz poczuł jak jej usta stają się chłodne, a ciało bezwładne. Szybko zorientował się także, że skóra zrobiła się blada.
- Dziękuję… – po czym zamknęła oczy i uśmiechnęła się
Woźnica wziął ją na ramiona i zaczął płakać. Zaćmienie skończyło się, a słońce znów zaczęło promieniować pełnią sił.
- Kocham Cię! Słyszysz? Kocham! Kochałem już wtedy, gdy pierwszy raz o to spytałem! Jestem tylko woźnicą! Jestem tylko woźnicą! – krzyczał Piotr płacząc przy tym jak nigdy dotąd.
Trzymając ją nadal na rękach, przytulił ją mocno.
- Drugi raz mnie oszukałeś, jeszcze raz i game over kochaniutki… – usłyszał cichy szept
Piotr spojrzał naglę na księżniczkę i zobaczył, że zaczyna otwierać oczy i poczuł, że jej ciało znów robi się ciepłe.
- Trzeci raz nie popełnię tego błędu, obiecuję ukochana!
- No mam nadzieję, bo wiesz czego najbardziej nie znoszę…
- Tak wiem.
Oboje uśmiechnęli się patrząc sobie głęboko w oczy. A niedługo spotkali się znów w tym samym miejscu, lecz tym razem na ślubnym kobiercu.

Koniec

Powiedz

2010-12-05T00:10:00+01:00

Ile powiedz ile
chwil dzisiaj minie
Przeminie bezpowrotnie
Momentów ulotnie

Sekundy minuty godziny
gwałtem od nas odbierane
Chcesz wiedzieć kiedy
Powiesz ostatnie Amen

Dnie miesiące lata
a ty ciągle taka sama
Serc zbłąkanych ostoja
Dusze podziurawione łatasz

Pokolenia całe dekady wieki
i w nas nadal tkwią
niepoprawni Poeci

Powiedz mi powiedz
to co zwierciadła twe
dwa tają przede mną

Tego czego boją się
nawet największe Twoje
lęki i fobie

Krzycz proszę krzycz
jeżeli i taka trzeba
Niech to catharsis
usłyszą zastępy nieba

Bij uderz drap duś
a potem o ścianę rzuć
Zrzuć szatę codzienności
ukaż swoje nagie ciało

Zamilcz teraz proszę
wargi swe razem złóż
Pocałunkiem delikatnym
odbiorę arszenik Twój

Sen w śnie

2010-05-10T22:30:00+02:00

Mój pierwszy w życiu sen w śnie… Niestety nie zdołałem sobie go na tyle utrwalić,a by go jakoś mega dokładnie opisać…

Co ciekawe oba sny odbywały się jakby w akademiku. Tzn. otoczeniu podobnym do akademika, w którym teraz mieszkam.

Wszedłem do pokoju. Przez okno pokoju wpadało pomarańczowe światło zachodzącego słońca. Panował półmrok, a pokój… był pusty.
Zrobiłem krok i zobaczyłem jak po podłodze przechodzi szybko czarny pająk. Nie był malutki… na oko miał gdzieś 4cm. Rozglądałem się dalej po pokoju, bowiem zacząłem sobie powoli uświadamiać, że ten pokój mimo iż wydaje mi się tak dziwnie znany nie jest dokładnie taki sam jak w rzeczywistym akademiku – zaczęło do mnie docierać, że śnię. Lecz wtem niepostrzeżenie poczułem ból w ręce. To był ten pająk. Widziałem go dokładnie, ponieważ ugryzł mnie w rękę. Czarny, raczej nie włochaty… i z takim dziwnym czerwonym znakiem na odwłoku… 
Nie musiałem go zrzucać – sam szybko uciekł. Wtedy dopiero spostrzegłem, że pokoju jest pełno pajęczyn oraz małych jajek pająka. Małych pajączków w pokoju było co raz więcej. Nie wiedząc dlaczego włożyłem rękę do lewej-tylnej kieszeni w spodniach… wyjąłem coś i ku mojemu zdziwieniu były te same jajka pająka. Obudziłem się… tak mi się zdawało. Znów byłem w akademiku. Tym razem przez korytarz akademika przewijali się nieznajomi. Spotkałem jakiegoś znajomego i chciałem mu opowiedzieć o śnie. Wszedłem do windy. Zacząłem mu opowiadać. Winda stanęła… w połowie.  Dopiero wtedy naprawdę się obudziłem.